Martin nam afscheid van André: ‘De reus en de tuinkabouter, samen met de haren in de wind’
Martin Stolwijk is partner, vader en opa. Schrijver en trouwambtenaar. Daarnaast vrijwilliger in de palliatieve zorg. Door zijn werk staat hij midden in het leven – én aan de randen ervan. Elke maand lees je een column van zijn hand.
Met de haren in de wind
Ik ging als vrijwilliger één keer per week op bezoek bij André, een jongeman van 50 jaar met een hersentumor. André zag dat wel zitten, zo’n kleine tuinkabouter met baard.
André was bijna twee meter groot en een joviale kerel. André was van de hug. Met zijn grote armen om je heen voelde je de kracht in dat grote lichaam. Ik voelde gedurende zijn ziekteproces ook langzaam die kracht uit zijn lichaam vloeien. Maar de hug bleef.
Ik heb André acht maanden bezocht en zijn ziekteproces van dichtbij meegemaakt. Van samen wandelingetjes maken tot in de rolstoel en uiteindelijk tot in bed. Zijn meest actieve periode was in de zomermaanden.
André was een autoliefhebber, een BMW-rijder. Niemand is volmaakt. Ik heb hem duidelijk gemaakt hoe ik over BMW-rijders dacht. Gelukkig kon hij daar onbedaarlijk om lachen. Ik was toen in het bezit van een Saab Cabrio en André zag de autoritjes wel zitten. Dus bij mijn bezoek op een zonnige dag zag ik André al glimlachen. Dan riep hij luid: “SAAB?” We hebben wat ritjes gemaakt. Met de haren in de wind, want als je bijna twee meter lang bent, steek je een beetje boven het open dak uit.
André vond het heerlijk, zijn hoofd leeg laten waaien. De tumor was er even niet. André kon ouderwets genieten van het autorijden. Ik maak er geen geheim van: wij zaten beiden met een grote glimlach in de auto. Dat zal een mooi gezicht zijn geweest: de reus en de tuinkabouter, genietend van het leven.
Want dat deed André. Hij heeft tot het laatste moment alles uit zijn leven geperst.
De periode in bed was aanstaande. André kreeg insulten, waardoor hij nauwelijks nog mobiel was. Op een goede dag zaten we in zijn tuin. Uitvogelen wat André bedoelde of wilde. Zinnen werden letters, die als scrabbleletters van het bord op de grond gleden en geen verband meer hadden.
Het was onze wekelijkse uitdaging, soms irritant, soms lachwekkend. André werd bedlegerig. Zijn lichaam was op en functioneerde niet meer. Mijn bezoekjes gingen door. De inhoud was nu: aanwezig zijn, handen vasthouden en af en toe een oogopslag van André, met een glimlach van herkenning als cadeau. Ik heb na acht maanden afscheid moeten nemen van André, de reus!
Met de haren in de wind is voor mij altijd verbonden met André.
Meer nieuws uit Hollands Kroon?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie