Diehards aan het dambord: Ons Genoegen viert alsnog 85-jarig bestaan

LANDSMEER/DEN ILP – Damclub Ons Genoegen vierde afgelopen zaterdag alsnog - een jaar later - zijn vijfentachtigste verjaardag in De Wije Ilp. Met koffie en gebak, een ‘dubquiz’ en een buffet. Wiebe Fennema (66), al lid vanaf 1974, fungeerde als ceremoniemeester. Maar hij keek ook al verder. Hij hoopt dat het negentigjarig bestaan ook kan worden gevierd. Het ledenaantal loopt immers terug. 

Nu zijn jongeren veelal aan het gamen, maar in de tijd dat Wiebe Fennema nog tiener was, werd er in huiselijke kring nog wel eens geschaakt of gedamd. Dat laatste was zijn favoriete bezigheid en deze liefde voor het dammen deelde hij met zijn vader. Ze schoven niet alleen in de eigen huiskamer met de witte en zwarte stenen. “We hebben ons aangemeld bij Ons Genoegen, dat toen veertig à vijfenveertig leden had”, vertelt hij. “Elke vrijdagavond speelden we in café De 3 Zwanen in Den Ilp. Daarna legden we een kaartje of gingen we biljarten. Met daglicht fietsten we weer naar huis.” 

Járen later is de club nog altijd actief. Wel op een andere locatie. De 3 Zwanen kreeg een nieuwe eigenaar en die introduceerde op de vrijdag een karaoke-avond. Dat kwam de concentratie van de dammers niet helemaal ten goede. Ze verhuisden naar De Wije Ilp. 

Het was niet de enige verandering: het aantal leden nam zienderogen af. Het zijn er nu nog twaalf. Maar die zijn nog even fanatiek als vroeger. Wiebe: “We dammen serieus met een klok. Vroeger zestig zetten in één uur, nu vijftig zetten in anderhalf uur. Het is een race tegen de klok. Denksport is goed om geestelijk fit te blijven, maar soms wel ongezond voor je hart.” 

Wiebe Fennema zegt het met een knipoog, maar een kern van waarheid zit er wel in. De charme van de damsport is voor hem winnen van zijn tegenstander met mooie slagen, waarbij toch ook een remise kan voelen als een zege. Maar o wee als hij een blunder maakt en daarmee een zekere overwinning als zand door zijn handen voelt glippen. Dat legt hij niet zomaar naast zich neer. Dan voelt hij zich als een voetballer die in zijn eigen doel schiet.  

“Laatst stond ik op winnen en wilde ik het snel uitmaken”, blikt hij terug. “Dat pakte verkeerd uit. Je moet altijd geduldig en kalm blijven, nooit denken dat je er al bent.” 

Eenmaal thuis suddert dat dan nog even na, maar gelukkig niet lang. De lol in het dammen overheerst immers nog altijd. Hetzelfde geldt voor het lidmaatschap van Ons Genoegen. De toekomst baart hem echter wel wat zorgen. Hoe lang houden de twaalf leden het nog vol? Is er nog jeugd te motiveren om voor deze sport te kiezen? “Over vier jaar bestaan we negentig jaar. We hopen dit jubileum ook te kunnen vieren.”