De doorzetter die nog nooit heeft gepiept

Door Marcel van Stigt

Zelf kan hij zich er niets van herinneren, maar bij Alie Blees (78) zit die inktzwarte decemberdag nog vers in het geheugen. Haar ogen worden waterig als ze erop terugkijkt. Het gruwelijke incident raakt haar nog steeds. “Een groepje jongeren vierde een feestje in een van de gebouwen op ons erf”, blikt ze terug. “Er werden steentjes tegen het raam van ons huis gegooid. En uit onze verlichte kerstboom die buiten stond werden lampjes gedraaid. Peter liep naar buiten en sprak het groepje aan. Toen is hij gemolesteerd. Hij is tegen het hoofd getrapt en lag met hersenletsel in het ziekenhuis. De artsen condoleerden ons al.”

Peter Blees lag geruime tijd in coma en het was uiterst onzeker of hij er ooit uit zou komen. Maar hij ontwaakte, kwam er bovenop. En na een langdurige revalidatie, waarin hij zo’n beetje alle reguliere handelingen opnieuw moest aanleren, kon hij zijn leven hervatten, zij het dat lopen hem niet meer zo goed afging; af en toe gebruikt hij een rollator. Maar hij heeft het overleefd, en dat mag op het conto van zijn vechtlust worden geschreven. Want Peter Blees is een doorzetter, eentje die bovendien nog nooit heeft geklaagd of gepiept. Dat past simpelweg niet in zijn karakter.

Vóórdat het noodlot toesloeg had hij ook al blijk gegeven van een enorme doorzettingskracht. Nadat hij zijn kippenslachterij aan het Noordeinde had verkocht gooide hij het roer helemaal om. De gebouwen die leeg kwamen te staan werden verhuurd aan bedrijven en voor het terrein aan de Breek had hij een bijzondere bestemming bedacht. Daar moest een camping komen.

“Ik had helemaal in mijn hoofd hoe die eruit moest zien en ik heb er vijf jaar over gedaan om hem op te bouwen. Ik had gehoord dat in de Amsterdam Arena zevenhonderd kuub zand over was en die heb ik hierheen laten komen om de grond op te hogen. Ik heb houtsnippers laten storten en gras ingezaaid. Na elke werkdag dook ik om vijf uur in de Breek om mezelf schoon te wassen.”

Er moesten ook gebouwen worden neergezet en daarvoor heeft Peter Blees de hulp ingeroepen van Piet Kok. Ook aannemer Paul Hartog heeft hem ondersteund. “Van hem hoorde ik dat de school aan de Tormentilstraat werd opgedoekt. Ik heb dertig ton ijzer, alle kozijnen en de lampen opgekocht. Dat heb ik allemaal gebruikt. Ook heb ik twee bruggen gebouwd, want we moesten wel over het water kunnen.”

Camping Het Rietveen, gerund door Alie, Peter en dochters Loesje, Nineke en Lotty, ligt er nog altijd keurig bij. Een prettig, rustig vakantieoord aan het water, een erkende camping die onder meer is aangesloten bij de ACSI, ANWB, Eurocampings en Camping.Info. De allereerste klant was een kanoclub met vijftig leden. Vanaf de camping konden ze in één keer met hun kano’s het water in. Daarna heeft het nooit meer aan klanten ontbroken.

Met een gevoel van trots leiden Peter en Alie de verslaggever op de camping rond. Het is nog best een stukje lopen vanaf het woonhuis, zeker als je niet meer helemaal goed ter been bent. En het is moordend heet. Maar ook nu laat Peter Blees zich niet kennen.

“Zal ik de auto even voor je halen?", vraagt Alie aan haar man. “Nee", klinkt het vriendelijk, maar vastberaden. “Ik lóóp.”