Storm, een meeuw met smaak

Om hem heen was het een herrie van jewelste. Een luidruchtig groepje meeuwen zat rondom de windschermen. Hun koppen schoten van links naar rechts en met hun gele ogen hielden ze de badgasten feilloos in de gaten. Zodra er ergens een rits van een koeltas openging of een hand richting een zak chips bewoog, begonnen ze zenuwachtig te schuifelen en luid te krijsen.

Schandelijk, dacht Storm.

Hij had er die dag helemaal genoeg van. Dat bedelen om slappe frietjes en droge korstjes brood paste niet bij hem. Storm draaide de badgasten resoluut zijn rug toe. Met zijn vleugels strak over zijn rug gevouwen, stapte hij met ferme passen richting de branding. Hier was het stil.

Vliegen hoeft niet altijd. Soms is een wandeling over het natte zand veel fijner.

Terwijl de rest van de kolonie ruzie maakte om een gevallen rijstwafel, hield Storm zijn ogen gericht op de vloedlijn. Daar lag een grote donkere plomp zeewier op het strand. Een onervaren vogel zou er achteloos aan voorbijlopen. Een meeuw kan zeewier immers helemaal niet verteren. Maar Storm wist beter.

Met zijn sterke snavel begon hij behendig tussen de plukken wier te woelen en te schudden. Het wier was een perfecte schuilplaats voor allerlei lekkers. Al snel schoten een paar dikke garnalen en een stel geschrokken strandvlooien tevoorschijn. Tussen de taaie bladeren vond hij ook nog enkele verse, opengebroken mosselen. Binnen een paar minuten had hij een heerlijke maaltijd bij elkaar gescharreld, puur natuur en veel smakelijker dan een kleffe boterham.

Met een volle maag keek hij nog één keer om naar de ruziënde meeuwen bij de windschermen. Daarna spreidde hij zijn grote sterke vleugels en zette zich af van het zand. Laag boven de schuimkoppen gleed hij over de zee, op weg naar zijn slaapplek.

Omdat de Noordzee die avond rustig was, streek hij een paar honderd meter uit de kust neer. Samen met honderden andere meeuwen zou hij daar, zacht deinend op de golven van de Noordzee, veilig de nacht doorbrengen.

Storm sloot zijn ogen. Ik ben een meeuw, dacht hij tevreden. Geen bedelaar op het strand, maar een vogel van de zee.

Sonja Duba