Fluim met effect

Het was niet zijn dag. Niet alleen verloor zijn ploeg met 0-2 van de hekkensluiter, erger nog was dat een camera op hem stond gericht die zijn actie genadeloos registreerde.  

Naast mijn euforie over de magistraal gewonnen partij van Ajax tegen PSV – ik bekeek de wedstrijd thuis met mijn zoon, sprong na beide doelpunten tot grote schrik van poes Coos met een enorme schreeuw op van de bank en stampte met de armen omhoog door de huiskamer – hield dit wonderlijke tafereel me bezig. 

Vasilios Zagarias maakte er weinig van. Maar hoe zou het die man verder zijn vergaan?  

Ik stel me zo voor dat hij na de wedstrijd stikchagrijnig op de fiets stapt en naar huis rijdt. Zijn echtgenote, ervan uitgaande dat er een vrouw op deze aardbol rondloopt die het ooit in hem zag zitten, hoort hem binnenkomen, waarna de voordeur met kracht wordt dichtgeslagen. Ze hoeft niet meer te vragen of Willem II heeft gewonnen. 

Later toch maar even samen op de tv de samenvattingen bekijken. Misschien heeft de concurrentie punten laten liggen. En dan is het tijd voor Willem II tegen Almere City. Nou ja, ook dit maar even ondergaan. En daar verschijnt ineens manlief in beeld.  

“Hé, dat ben jij!”, roept zijn vrouw, “Kijk, dáár, je staat daar achter dat hek!”  

Zij kan niet weten wat er gaat komen. Hij wel.  

Hij trekt wit weg, zijn mond valt langzaam open, zijn hart schiet in zijn keel. Inwendig smeekt hij, bidt hij dat de camera wegdraait. Dat gebeurt niet. En daar komt de fluim. 

Het wordt stil op de bank. De een zou er het liefst doorheen willen zakken om de eerste drie weken niet meer te verschijnen, de ander is te verbijsterd om ook maar iets te kunnen zeggen. 

De actie wordt de rest van de avond geen gespreksonderwerp. Dat is nog het ergste. Geen verwijten. Zelfs geen “Waarom deed je dat nou?”. Alleen een afgemeten: “Jij nog aardappelen?” Verder niets.  

Het is voor hem te hopen dat hij al met pensioen is en afgelopen maandag dus niet naar zijn werk hoefde. Anders had ik graag willen zien hij door zijn collega’s is ontvangen. Misschien ook met doodse stilte. Of met tergend langzaam handgeklap. Of een staaltje onvervalste kantoorhumor: een foto van zijn actie geplakt op zijn computerscherm. Een spuugbakje op zijn bureau. Of zijn collega’s die een beschermende helm dragen. 

Ik acht het niet uitgesloten dat deze man van Willem II een stadionverbod krijgt opgelegd. Maar misschien heeft hij zelf al besloten niet meer naar zijn cluppie te gaan.