Na 27 jaar neemt ‘Juf Margriet afscheid’ van De Korenaar in Oostzaan, met erehaag van 270 kinderen

door Marcel van Stigt

OOSTZAAN - Het afscheidsfeestje zou eigenlijk afgelopen vrijdag plaatsvinden. Maar het was Code Rood vanwege een tropische hitte, en dus werd het verschoven naar deze donderdag.

Margriet wist dat er ‘iets ging gebeuren’, maar wat precies, daar had ze geen idee van. Ze wist alleen dat ze om 13.00 uur klaar moest staan.

Het was op dat tijdstip dat zoon Bas met een versierde duofiets voor kwam rijden. “Oké, ik fiets wel achter je aan”, was haar eerste reactie. Maar nee, dat was niet de bedoeling. Ze moest instappen en samen reden ze richting school.

Daar wachtte haar een bijzonder hartverwarmende ontvangst. Niet minder dan 270 scholieren vormden een erehaag en zo werd ‘Juf Margriet’, zoals ze door de kinderen wordt genoemd, feestelijk binnengehaald. Een grotere blijk van waardering was nauwelijks denkbaar.

Margriet Bekebrede is niet minder dan zevenentwintig jaar aan de school verbonden geweest. Als moeder van zoon Casper kwam ze er al, zij het op de toenmalige Christelijke School van Oostzaan aan het Zuideinde.

Aanvankelijk wilde ze een baan bij de gemeente, maar haar werkzame leven kreeg een heel andere wending. Het werd ingeleid toen ze een keer bij de school stond. “Ik zag hoe Rien, de toenmalige directeur, met een volle vuilniszak naar buiten liep. ‘Moet je dat óók nog doen, naast je drukke werkzaamheden?, riep ik uit. ‘Is daar niemand anders voor?’ De directeur antwoordde: ‘Was het maar waar!’ Later kwam hij terug en zei: ‘Hoezo vroeg jij dat? Weet jij iemand?’ En toen zei ik: ‘Ja, ik’.”

Margriet werd binnen twee weken aangenomen als conciërge, een gesubsidieerde baan. Ze zaten echt om haar te springen.

Na anderhalf jaar dreigde een eind aan deze baan te komen. De landelijke subsidie stopte en alle conciërges dienden te vertrekken. Maar dat liet de directie niet zomaar gebeuren. Met een creatief aangepast takenpakket werd het toch mogelijk haar te behouden.

Margriet ontpopte zich tot spin in het web en werd aanspreekpunt voor teamleden, kinderen én ouders. De rol paste haar als een handschoen. En ze kreeg er van alle kanten waardering voor. Dat werd benadrukt met een gezellig teamuitje en vooral met de ontvangst door de kinderen.

“Het voelde overweldigend”, zei ze na afloop. “Alsof Sinterklaas binnen werd gehaald.”