Arie en Ans van Tol uit Oostzaan 60 jaar getrouwd; ‘Die lange vent die met krullen zag ik wel zitten’

door Marcel van Stigt

De jaren zijn omgevlogen, stelt Ans, en de herinnering aan de eerst ontmoeting zijn nog springlevend. Ze kenden elkaar van de Mulo-school in het Amsterdamse Slotermeer. En omdat ze beiden een zus hadden die met elkaar bevriend waren, en ze zelf deel uitmaakten van een vriendengroepje, zagen ze elkaar ook vaak buiten de school(m)uren. Voor Arie had Ans een meer dan gemiddelde belangstelling. “Die lange vent met die krullen zag ik wel zitten.”

Het zal niet alleen zijn uiterlijke verschijning zijn geweest die haar aansprak. En omdat de interesse wederzijds was ontstond er iets moois tussen die twee en dat houdt nu al zestig jaar moeiteloos stand. Arie: “Het klikt of het klikt niet. En bij een huwelijk gaat het om realistisch en nuchter zijn en niet moeilijk doen.”

Beatrix en Claus gingen het tweetal voor

hen uNa hun verkering en verloving zijn Arie en Ans in mei 1966 getrouwd in het Stadhuis van Amsterdam. Ze troffen het dat kort daarvoor Beatrix en Claus op dezelfde locatie in het huwelijk waren getreden, want de zaal was helemaal opgeknapt. Er volgde nog een kerkdienst en daarna een receptie en diner in het toenmalige Hotel Slotania.

Twee jaar hebben ze aan de Amsterdamse Hoofdweg gewoond en daarna verhuisden ze naar een flat in de Banne Buiksloot. Zeven jaar later deed zich de kans voor om in Oostzaan een huis te kopen. Ans: “We hoorden dat daar huizen werden gebouwd en hebben ons op het Rietkraagterrein in een bouwkeet ingeschreven. De mensen stonden daar in een rij. We zijn verhuisd van een flat naar een eengezinswoning. Met een tuin en met leuke buren.”

Een goede keuze

Het was een goede keuze en dat gold ook voor de keuze die ze vier jaar geleden hebben gemaakt. Arie: “Er waren woningen gebouwd aan de Zonnedauw en ik dacht: daar zou ik wel willen wonen als ik ouder word. Als je kunt kopen, moet je kopen en hier wonen we nu heel comfortabel. Met een garage onder de grond van waaruit je met de lift naar boven kunt.”

Ans en Arie hebben twee zoons, Paul en Erwin, twee lieve schoondochters en vier kleinkinderen, Sjoerd, Sterre, Sacha en Marit. In hun werkzame leven heeft Arie veertig jaar in de buitendienst van een verzekeringsbedrijf gezeten, terwijl Ans in een reisbureau op het Damrak in Amsterdam werkte. Eigenlijk zat ook zij in de buitendienst: ze bezocht in de hele wereld allerlei bestemmingen.

‘Iedereen dacht dat ik Kobus heette’

Naast hun werk zijn ze in Oostzaan actief geweest als vrijwilliger. Arie is betrokken geweest bij de bouw van het BJC en hij was jeugdvoorzitter van volleybalvereniging Compaen. “Ik was ook nog chauffeur van het team van mijn zoon Paul en bestuurde de bus van de club - de Co-Bus. Iedereen dacht dat ik Kobus heette.’’

Ans heeft onder meer deel uitgemaakt van de Oostzaanse gemeenteraad, het bestuur van de Vrouwenbond en het bestuur van de Belbus; hiervan is ze vijfentwintig jaar voorzitter geweest. Haar inspanningen zijn beloond met én De Zilveren Jol én De Gouden Greep én een koninklijk lintje.

Ans: “De burgemeester noemde het full house. Heel leuk, die erkenningen, maar je doet ze in een doosje en gaat daarna weer verder.”

Die nuchterheid hoort bij Ans, en Arie is van hetzelfde slag. Maar ze beseffen wel degelijk wat voor mooie jaren ze achter de rug hebben. Ans: “Ik ben blij en dankbaar dat we die zestig jaar hebben gehaald.”