Louisa Fijn (67) neemt afscheid van de Lishof

Bijna een halve eeuw heeft zij zich ingezet voor anderen. Iemand op wie je kon rekenen en die met veel plezier haar werk deed. “Als vijftienjarige heb ik vanuit de huishoudschool een snuffelstage gelopen in de oude Lishof”, vertelt Louisa. “Daarna begon ik aan een opleiding gezinsverzorging van anderhalf jaar. Ik was zeventien toen ik begon in de gezinsverzorging in de wijk Oostzaan/Landsmeer. Dan werkte ik de hele dag in één gezin. In het eerste gezin waar ik kwam, was de moeder gevallen en had ze een hersenschudding opgelopen. ’s Morgens ging de vader naar zijn werk en dan was ik er al om moeder en baby Basje te helpen, eten te geven en de hele huishouding te doen.”

Twintig jaar heeft Louisa in de gezinsverzorging gewerkt. Uiteindelijk bleef vooral het huishoudelijke werk over. Maar ze vond dat ze daar niet voor geleerd had, om overal de wc’s schoon te maken.

‘Altijd vrolijk en een beetje gek’

“Toen ben ik naar de dagopvang in Swaansborch, een verzorgingshuis in Monnickendam, gegaan. Daar heb ik tien jaar in het huiskamerproject voor mensen met dementie gewerkt. Dat betekende samen eten, spelletjes doen en allerlei andere activiteiten. Na al die jaren werd het werk toch wat zwaar en ben ik in de Lishof ook activiteiten gaan doen. Ik was altijd vrolijk en een beetje gek. Ik had gewoon plezier in mijn werk.”

De laatste jaren heeft Louisa leerlingen begeleid. “Ik heb veel leerlingen gehad en de meesten zijn goed terechtgekomen. Sommigen zijn gebleven.”

Nu is het einde gekomen. Gisteren heeft Louisa haar laatste opdracht met een leerling gedaan. Ze heeft haar laptop ingeleverd en is begonnen met afscheid nemen van iedereen.

“Ik heb nog vakantie en eerst ga ik even bijkomen. Ik heb veel hobby’s en ben een natuurmens. Ik houd van wandelen in Het Twiske, fietsen, fotograferen en… mijn haakwerkjes! Mijn oudste zuster woont op Bonaire en zij doet vrijwilligerswerk voor Animal Shelter, het dierenasiel. Daar staat ze bij de cruiseschepen te wachten op de rijke Amerikanen die aankomen en verkoopt ze mijn gehaakte sleutelhangers, katjes, hondjes en muizen, gevuld met kattenkruid. Daar houden de Amerikaanse katten van. Ook flamingo’s, want die kennen ze in Amerika niet.”

Tuinieren met een kookwekker

Er komt nu meer tijd vrij om in haar tuintje te werken. Daar groeit nu veel onkruid. “Dan zet ik de kookwekker op een halfuur en als hij afgaat, stop ik. Dat heb ik van mijn moeder. Zo deed zij de tuin, met de kookwekker.”

Nu wordt Louisa zevenenzestig en vier ze haar afscheidsfeest. “Ik heb cadeautjes, bloemen en prachtige kaarten gekregen. Ik kan niet alle mooie bedankjes en wensen laten zien, maar met één kaartje wil ik eindigen. Bedankt voor de mooie herinneringen. Ik zal iedereen missen.”

‘Lieve Louisa, Bedankt voor alle goede zorgen, de gezellige praatjes en je vriendelijke glimlach. Je maakte het wonen hier elke dag een beetje fijner. Ik wens je een heel mooi pensioen toe, met veel geluk, gezondheid en tijd om te genieten van alles wat je leuk vindt. Je zult gemist worden!’

Sonja Duba