Verkoelende wandeling door en rond waterrijk Monnickendam

Door Marcel van Stigt

Startpunt is de Zarken, waar een parkeerplaats is gesitueerd. Hij staat helemaal vol, maar net als ik aan kom rijden, verlaat een auto zijn plek en kan ik daar staan. Een goed voorteken. Het eerste blauwe pijltje wijst me naar de Grote of Sint Nicolaaskerk; een imposant gebouw dat je van veraf al kunt zien. De kerk staat er al een paar eeuwen, de bouw begon zelfs al na 1400.

De Palingroker

Via de bijbehorende begraafplaats loop ik via het oude, sfeervolle centrum richting haven, waar de Palingroker, een bronzen beeld, gemaakt door kunstenaar Rob Cerneus, verwijst naar het ambacht dat vroeger op grote schaal in Monnickendam is uitgeoefend.

De straten lijken niet aangelegd voor voetgangers. Als er een auto nadert, ga ik uit veiligheidsoverweging maar even aan de kant en dan is het uitkijken voor de diepe goten. Eén misstap en ik zal mijn wandeling moeten onderbreken, terug hinken naar mijn auto en naar huis rijden.

Mijn zonnehoedje waait bijna weg

Opletten is het verderop ook voor de wind. Die lijkt vat te krijgen op mijn zomerhoedje en als dat wegwaait, hebben zonnestralen vat op mijn kale schedel en zijn derdegraads brandwonden niet uit te sluiten. Krijgen we dat weer.

Maar het loopt allemaal goed af en ik vervolg mijn weg naar het Hemmeland. Het stuk buitendijks gelegen land is in de jaren zeventig ingericht als recreatiegebied. Je kunt er heerlijk wandelen, zonnen en zwemmen. Waarom in de file aansluiten naar Zandvoort als de zon schijnt? Helemaal niet nodig.

‘Hij doet niks, hoor!’

Het Hemmeland is ook populair als hondenuitlaatgebied. Ik kom een paar dames tegen die zomaar negen honden bij zich hebben. Die vermaken zich uitstekend langs het water. Ik heb niets te vrezen, maar je moet toch wat voorbereid zijn op onvoorspelbaar gedrag. Laatst nog was ik met mijn oudste bonuskleinzoon in een park aan het voetballen, en toen kwam er een loslopende hond aan rennen die het wel zag zitten, spelen met de bal. Dat was echter niet de bedoeling en mijn gabbertje kreeg de schrik in zijn benen. "Hij doet niks, hoor!", klonk de verwachte dooddoener van de hondenbezitster. Hoezo niks? Ik wierp haar een strenge blik toe en nam mijn gabbertje en de bal mee naar een belendend veldje.

Aangenaam stil

De route door het Hemmeland loopt deels langs de Gouwzee en er staan enkele bankjes. Ik ga zitten, haal mijn pakje brood uit mijn rugzak - gelukkig zijn er even geen honden in de buurt - en las een lunchpauze in. Mijn blik laat ik dwalen over het water. Er dobberen wat bootjes voorbij en op het gekwetter van vogels en het lichtjes klotsende water na is het aangenaam stil. Wat een genot!

Na twintig minuten loop ik verder, bewandel groen omzoomde bospaden en verlaat het Hemmeland. Maar het is nog niet voorbij met de pret. Ik volg de smalle zeedijk, met opnieuw een fraai uitzicht over het water. Waar gaat dit heen? Helemaal naar Marken? Nee, zo is het niet. Na een paar honderd meter moet ik onverbiddelijk een trappetje af en de rijweg oversteken.

Groene, waterrijke omgeving

Een smal pad leidt langs Monnickendam en stopt bij een hek. Daarachter bevindt zich een oprijlaan en die zal ongetwijfeld uitkomen bij een fraaie woning. Bomen belemmeren het uitzicht, en dat is jammer. Maar ik vermoed dat het verderop erg aangenaam wonen is. Ik sla rechtsaf en slinger door een woonwijk. Ook over het vervolg van de route is nagedacht. Die loopt weer door een groene, waterrijke omgeving.

Via de oude vestingwal loop ik richting parkeerplaats. Maar ik wil nog niet naar huis. Ik las een laatste, lange pauze in op een van de tientallen bankjes. Want dat is het leuke van een dergelijke wandeling: het is een korte route, maar desegwenst kun je er de hele dag over doen.

Geïnspireerd? Kijk op www.wandelnetwerknoordholland.nl/zoeken-in-alle-routes/troeterroute-blauw/24889