Verzuimmeester Sjaak van Baar neemt afscheid van het Da Vinci College: ‘Wat moet dat volgend jaar zonder u?’
PURMEREND - Nog heel ‘effe’ en dan neemt verzuimcoördinator Sjaak van Baar na 25 jaar afscheid van het Da Vinci College. Beroemd en berucht is hij, maar bovenal geliefd.
We ontmoeten elkaar op het Da Vinci College, waar de drukte na de pauze langzaam gaat liggen. “Als verzuimcoördinator moeten ze weten wie je bent. Ik sta altijd om 08.45 uur voor de deur om alle leerlingen welkom te heten.” Dat moet ook wel, vertelt Sjaak van Baar. Hij tikt op zijn pols. “Dan weten ze weer even waar ze voor moeten oppassen. Het gaat om wat je ziet, vraagt en hoort. Ik probeer ze ook allemaal te onthouden.” En onthouden zullen ze hem ook. Bij het binnengaan van de school kruist een leerling onze weg. “Meneer, meneer.” In zijn hand een blikje frisdrank. “Wat moet dat volgend jaar zonder u?”
Directeur
Sjaak: “Sommige brugklassers dachten dat ik de directeur was.” Hij lacht. Zo loopt hij ook. Als een directeur door de school. Een sympathieke directeur, kennis van zaken, streng maar rechtvaardig. Eentje die wel weet hoe het allemaal werkt. Maar dat was hij niet, de directeur.
2001
Het begon allemaal zo. Sjaak: “Ik zat in 2001 op een avond voor voetbaltrainers samen met Mark Vis, een collega-trainer die al op het Da Vinci werkte. Hij vertelde dat ze een conciërge zochten. De sollicitatieprocedure was al wat verder gevorderd maar ik besloot toch te gaan.” Toentertijd werkte hij als leidinggevende in de supermarkt en als hoofdtrainer bij EVC Edam. “Bij binnenkomst lag de krant open, ik stond erin met EVC Edam. Dus we hebben even gepraat, het voelde goed en de volgende dag werd ik gebeld.”
We vervolgen onze weg naar boven. Naar zijn verzuimlokaal, het beruchte strafhok. Verspreid over de tafels en het bureau liggen cadeaus. Een prachtig linosnede houtkunstwerk, lieve kaarten, foto’s en een boel meer. Onder het genot van een slappe bak koffie praten we verder.
‘Van Baar komt er toch wel achter en dan ben je de sjaak’
Na 7 jaar kwam er een plekje vrij als verzuimcoördinator. “Ik had het behoorlijk naar mijn zin als conciërge, maar had ook wel zin in een nieuwe uitdaging. Als verzuimcoördinator ben je toch een soort docent, opvoeder en trainer ineen. Dat leek me wel wat.” Het bleek een gouden zet. Want nu, achttien jaar later, zit er een man met een grote lach voor mijn neus. Iemand die terugkijkt op een ‘fantastisch fijne periode’. Iemand die geen dag met tegenzin naar zijn werk ging.
“Ik heb het allemaal op poten gezet. Ik wilde het verzuim per se naar nul. Nul komma nul. Iedere verzuimmelding loop ik na. Waar komt het vandaan? Valt het te verklaren?” Dat is toch behoorlijk gelukt. In de wandelgangen heerst een angst. ‘Van Baar komt er toch wel achter’, ‘Dan ben je de Sjaak’.
Vertroetelaars
25 jaar met kinderen dealen is ook 25 jaar met ouders en verzorgers omgaan. Hoe is dat? Sjaak: “Dat wordt steeds vertroetelender. Ze worden steeds makkelijker. Van ontkenning, ‘nee, dat doet de mijne niet’, naar excuses. Wel dus. Af en toe hebben ze gewoon een zet nodig. Duidelijke grenzen en daarna weer aardig doen.”
‘Effe serieus, meneer Van Baar’
Toch is het niet de angst die overheerst. Sjaak: “Ik heb nog wel eens oud-leerlingen die een kop koffie komen drinken. Ook leerlingen die strontvervelend waren en vaak verzuim pleegden. Dat is hartstikke gezellig.”
‘No verzuim, lekker voor je! Pannenkoek!’
En ook de leerlingen van nu voelen zich vrij genoeg om af en toe een dolletje te maken. “Die boeven herkenden mijn stopwoordje eerder dan ik. ‘Effe serieus’. Dus als ze langslopen dan roepen ze al: ‘Effe serieus, meneer Van Baar’.” Hij pakt zijn afscheidscadeautjes voor de leerlingen erbij. Op een doosje gevuld met snoepjes staat de tekst ‘Effe serieus’ en ‘Gaan met die banaan’. “Ik ga ze wel missen, hoor.”
Die ene leerling
Eén leerling zal hem in het bijzonder bijblijven: Seth. Sjaak: “Hij maakte er zo’n potje van. Moest blijven zitten, maar ik wist gewoon dat het erin zat. Dus ik werd zijn mentor voor het examenjaar. Ik zei ook: ‘hier zitten in het verzuimlokaal en werken zal je’. Wat denk je? Diploma. En ik heb hem laten zweten, joh, tijdens het belletje met de uitslag.” Op zijn beeldscherm popt een zenuwachtige jongen op, aan de lijn Sjaak. Het duurt wel drie minuten. “Arme knul. Het is voor mij alweer elf jaar geleden maar bij het zien van de video kriebelt het ook in mijn buik.”
Icoon
Afgelopen maand werd zijn afscheid al gevierd. Met cadeaus, slingers, posters en lieve woorden. Op de Facebook-pagina van de school sieren de woorden: ‘Een icoon verlaat de school, iemand die onze school zo bijzonder maakte. Iemand die bijna alle leerlingen kende en het beste beeld van onze school, medewerkers, leerlingen en ouders had.’
Met het ingaan van de zomervakantie zal ook Sjaaks gepensioneerde leven beginnen. Een leven dat hij graag vult met voetballen, oppassen op zijn kleinkind en andere hobby’s. “Ik heb het redelijk gedaan volgens mij.” Dat denk ik ook, Sjaak, dat denk ik ook.
Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Purmerend. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.
Meer nieuws uit Purmerend?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie