Bij Susan en Dennis uit Purmerend vindt verwaarloosde ara Coco een nieuw thuis: ‘Belofte maakt schuld’

“Ga er maar eens goed voor zitten.” Susan gebaart mij naar de bank terwijl Dennis een kop thee zet. Achter mij tetteren ara’s Lilo en Coco als iemand stevig voorbij het raam loopt. Ze zitten in een behoorlijk klimtoestel met takken en touwen, dat Dennis eigenhandig gebouwd heeft. Susan: “Het zijn echt onze kinderen. Ook al is Coco hier pas sinds maart, verhuizen zal hij nooit meer.”

Zo gezegd, zo gedaan

Als Susan en Dennis een jaar of vijf geleden kiezen voor een huisdier, worden ze al snel verliefd op ara Lilo. Ze gaan op training, lezen zich in, bouwen aan een gemeenschap rondom de tropische vogel en leren Lilo vrij vliegen. En dat bleef niet onopgemerkt.

Dennis: “Zo’n twee jaar geleden stond er ineens een kerel voor de deur.” Laten we hem voor het gemak in dit verhaal Henk noemen. “Susan lag te slapen, die heeft reuma, dus rust ook overdag wel uit. Hij ging op de bank zitten en vertelde dat hij net ontslagen was uit het ziekenhuis. Zijn twee ara’s hadden vijf dagen zonder zorg gezeten. Hij had mij een keer buiten gezien met Lilo.” Dennis tovert zijn telefoon erbij waarop al snel een filmpje van een los vliegende Lilo verschijnt. Hij op de scooter, Lilo vrij vliegend over de Purmerendse dijken. “Of ik de zorg op mij wilde nemen als hij van huis was.” Zo gezegd, zo gedaan. Als Henk er niet was, zorgde Dennis dat het de twee papegaaien aan niets ontbrak.

Toen hij een tijdje niets gehoord had van Henk, hij nam immers alleen contact op als het niet goed ging, dacht Dennis dat het wel los zou lopen.

Goed om te weten: Dennis werkt op de ambulance, weliswaar niet in de regio maar hij kent er wel veel mensen. Dennis: “Ik hoorde van een collega over een man die dagen overleden in zijn huis had gelegen. Dat er een ara was die het personeel aanviel in de kamer. Er ging nog geen lampje branden.”

Ondertussen tikt Lilo met haar snavel op de kraan. Susan: “Ze is echt een verwend nest. Ze drinkt alleen uit de kraan.” Het staat allemaal in schril contrast met Coco’s geschiedenis.

Trauma

Dennis: “Ik kwam er dus achter dat het om Coco ging. De andere vogel was al herplaatst, dat moest van de gemeente. Ze maakten samen te veel herrie. Toen Henk daar lag hebben ze Coco opgesloten in de badkamer. Het huis was zeer vervuild en Coco was er niet goed aan toe. Hij was agressief, op z’n Amsterdams gezegd gewoon verneukt. Daarna is hij opgehaald door de Dierenambulance.”

Susan: “Onze lieve Coco heeft gewoon een trauma overgehouden hieraan. Hij heeft waarschijnlijk drie dagen met zijn dode baasje in huis geleefd. Het is zo zielig.” Ze kijkt naar de grote ara, die mij gedurende het gesprek strak blijft observeren.

Dennis: “Ik ben gaan zoeken en zoeken waar hij was. Zo kwam ik uit bij Sabrina, een vrijwilliger van de Dierenambulance Waterland, waar Coco tijdelijk werd opgevangen. Ik ben opgevoed met het gezegde ‘belofte maakt schuld’, dus toen Sabrina vroeg of Coco niet iets voor ons was zijn we meteen met Lilo langsgegaan.”

Susan: “Eigenlijk klikte het wel tussen Lilo en Coco. Dus we hadden afgesproken dat ze snel eens samen bij ons langs moesten komen. Na die dag is hij nooit meer weggegaan. We konden hem niet aaien of aanraken, hoor, maar je wordt gewoon meteen gek op zo’n dier.”

Hoe gaat het?

Inmiddels vergaat het Coco goed. Hij raakt steeds meer gewend aan zijn nieuwe thuis. Aan het gezonde eten in plaats van patat. De lekkernijen en liefde.

Susan kletst verder terwijl ik Lilo op mijn arm krijg, die zoekt naar een comfortabele plek op de onbekende mensenboomstam. Nog voor ik onder de indruk ben van mijn eigen durven stapt ze terug op Dennis’ arm. Veilig en vertrouwd. Dennis: “We hopen dat dit over een tijdje ook met Coco kan. Dat hij ons durft toe te laten. Susan mag hem al steeds vaker even aanraken, maar hij blijft wat bang voor mij.”

Wat al wel lukt? Dennis: “Hij gaat mee fietsen, dan spreidt hij zijn vleugels wijd en kijkt hij verwonderd om zich heen. En hij gaat mee naar de supermarkt en de speelgoedwinkel, waar hij dan net als Lilo speelgoed uitzoekt.”

Dat trekt, uiteraard, een hoop bekijks. Susan: “Mensen worden altijd vrolijk als ze je tegenkomen met zo’n vogel op je schouder of op het stuur. Ik maak ook graag een praatje en soms poseren Lilo en Coco ook voor een foto. Dat is prima, heel leuk zelfs, als mensen het maar wel even netjes vragen. Coco schrikt snel dus die heeft iets meer tijd nodig om te wennen aan de drukte.”

Vrije vogel

Vliegen kan hij nog niet. Bij de opvang zijn Coco’s vleugels getrimd. Dennis: “Zo rond augustus zullen zijn vleugels weer langzaamaan gegroeid zijn. Dan gaan we beginnen met de training, zodat hij straks net zoals Lilo lekker rond kan vliegen buiten. Het trainen zal grotendeels bij Susan liggen, want hij is toch wat banger voor mannen. Dat is wel wat lastiger maar komt ook wel weer goed.”

“Hoera!” Coco kraamt het uit. Susan: “Hoera! Straks lekker vliegen, he, Coco locootje.”

Je boft maar, Coco, met die lieve Susan en Dennis. Het ga je goed.

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van Purmerend. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.