Jubileum Spijkerman: ‘Hier worden de nieuwtjes en ook de zorgen gedeeld’

Voor deze groep en andere vaste gasten is Spijkerman meer dan een horecazaak. Het is een ontmoetingsplek, een sociale ankerplaats, een plek waar de onderlinge banden worden onderhouden en waar iedere dag een stukje vertrouwd leven wordt opgehaald. “Het is een soort sociaal buurthuis,” zegt Kees Jonk namens de zes. Die beschrijving raakt de kern. Want achter een ogenschijnlijk simpel kopje koffie gaat een wereld schuil van vriendschap, ritme en verbondenheid. “En we lossen hier heel snel de problemen in de wereld op”, aldus Cor Prins.

Vaste prik in de ochtend

Iedere ochtend is hetzelfde ritueel. Rond dezelfde tijd druppelen ze binnen. Met elkaar afspreken is niet nodig, want je weet dat er altijd wel bekenden zijn. De combinatie verse koffie, diverse kranten, vriendelijk personeel en de warme sfeer vormen het decor van hun dagelijkse start. De gesprekken gaan alle kanten op, van de kleine nieuwtjes, wereldproblemen, voetbal, herinneringen aan vroeger en het plannen van de dag. “Hier kan veel worden besproken”, aldus Marianne (of eigenlijk Greetje Marianne).

Hij blijft hier altijd bij horen

Marianne, kleindochter van de West-Friese schrijfster Jannetje Visser-Roosendaal emigreerde - zoals ze het noemt - destijds vanuit Andijk naar Purmerend en trouwde met haar grote liefde John Prins. Helaas verongelukte deze bekende Purmerender 26 jaar geleden na een bezoek aan, o toeval Spijkerman. De liefde tussen Marianne en Spijkerman is altijd gebleven, en misschien nog wel sterker geworden. Marianne: “John kwam ook regelmatig bij de koffietafel aanschuiven, altijd met mooie verhalen. Voor mij en de kinderen, maar ook voor Frans Spijkerman blijft zijn overlijden voelen als gisteren. Hij blijft er altijd bij horen”,

Chauffeurscafé

Cor Prins, die al vanaf 1960 elke ochtend bij (de eerdere eigenaren van) Spijkerman komt, zegt: “Mijn vader, Sipke, kwam hier al en wij kwamen met hem mee. Dit was min of meer ons chauffeurscafé. We zaten destijds over de Sluis en hier vandaan vertrokken de wagens naar Roermond. Vroeger zaten we ‘s morgens vroeg met zijn allen bij Dekker voor de potkachel. We hebben alle eigenaren zien komen.”

We lossen hier snel de problemen in de wereld op

Nico Jan van Voorst, de enige Beemsterling in het gezelschap, weet nog tot op de dag nauwkeurig wanneer hij voor het eerst in het horeca-établissement aan de Neckerdijk kwam. “Dat was 18 april 1982. Ik moest toen ergens eten en via via kwam ik bij Blankendaal terecht. Vanaf die tijd ben ik nooit meer weggeweest. In totaal kom in hier dus al 43 jaar, elke dag om acht uur en halftwaalf zit ik hier”, vertelt Van Voorst.

Rare snuiter

Hij kan zich - net als de anderen- nog goed herinneren dat Frans Spijkerman op 1 januari 1986 werd voorgesteld als nieuwe eigenaar. “Eerlijk gezegd vonden we het in eerste instantie een rare snuiter. Hij was een beetje excentriek gekleed en had een oorbelletje in. Ik weet nog goed dat velen zeiden dat het nooit wat kon worden met Frans. En moet je nu zien, we zijn veertig jaar later en kijk eens wat een tent hij ervan heeft gemaakt. Geweldig toch!”

Sociaal half uurtje

De gebroeders Dirk en Kees Jonk, van het welbekende sleep- en bergingsbedrijf over de Sluis, zeggen bij binnenkomst al dat ze ook namens hun vader spreken. “We kwamen met vader Cees elke dag hier. Was voor ons natuurlijk een fluitje van een cent, de brug over en we gingen zitten. Het was ons vaste loopje aan het begin van de dag, wachtend op of op weg naar een sleepklus”, zegt Kees. “Het is gewoon een gezellig begin van de dag. Ik noem het altijd een sociaal half uurtje. Het is nooit oorlog aan tafel. Sterker nog, de problemen in de wereld worden hier binnen een kwartier opgelost”, haakt broer Dirk lachend in. “Om eraan toe te voegen: onze moeder zei altijd: het enige waar ik jullie niet vanaf kan houden is een bakkie doen bij Spijkerman.”

Lachen en zorgen delen

Piet Mantel komt er al vanaf de periode dat de zaak werd geleid door Dekker. “Ik heb nog gespeeld met Bob Dekker en ben nooit meer vertrokken. Hier samen met de anderen een bakkie doen is echt het mooiste begin van de dag. We lachen wat af, maar we delen ook onze zorgen”, aldus Piet. Mantel ontbreekt trouwens één dag in de week, want op dinsdag zit hij steevast bij De Balustrade aan de Koemarkt. “Dat is ook een machtig gezellige tent.”

De medewerkers zijn stuk voor stuk toppers

Marianne, Cor, Kees, Dirk, Nico Jan en Piet hebben van alles meegemaakt aan de Neckerdijk. Zo hebben ze veel zien wegvallen, personeel zien komen en vertrekken en verbouwingen van nabij meegemaakt. Eén naam kunnen ze alle zes nog dromen, namelijk die van medewerkster Sina Ootes, die er maar liefst een halve eeuw heeft gewerkt. “Alle lof voor de ploeg medewerkers die er nu is, want dat zijn stuk voor stuk toppers. Ze kennen onze namen, onze voorkeuren en zelfs onze gewoontes. Maar Sina willen we langs deze weg toch even dolgraag noemen”.

Waardevol

In tijden waarin gemeenschapsgevoel soms onder druk staat, laten de zes vaste gasten zien hoe waardevol het is om een plek te hebben waar je je thuis voelt. Een plek waar je gezien wordt, waar je gemist wordt als je er niet bent, waar je ritme betekenis krijgt en waar vriendschappen (blijven) wortelen. Voor hen is Spijkerman niet zomaar een horecazaak, maar een tweede huiskamer. Een plek waar de dag begint met een glimlach, een goed gesprek en een vers kopje koffie.

Zolang Spijkerman zijn deuren opent, zullen deze zes vaste bezoekers hun plek blijven innemen; dag in, dag uit, trouw aan hun traditie. Het is die continuïteit die het zo bijzonder maakt: in een wereld die snel verandert, fungeert Spijkerman voor hen als constante factor.