Mark Wit: ‘Je kunt het niet iedereen naar de zin maken’

Door: Marc Tangel

Als wethouder voor duurzaamheid, milieu, energie(transitie), gezondheid en cultuur had Mark Wit wellicht de drukste wethoudersportefeuille van het vorige college. Nu de nieuwe ploeg begonnen is, breken voor hem wat rustigere tijden aan. “Ik ben zelfs begonnen met gitaarles.”

Na vier jaar werkweken van zestig uur, heb je een zomer aan vrije tijd voor je liggen. Zijn er al plannen?

“Ik wil een wandeling gaan maken vanaf mijn ouderlijk huis in Groningen naar vrienden in Denemarken. Ik kook weer dagelijks, waar ik tot voor kort nauwelijks tijd voor had. En er liggen heel veel boeken klaar om te lezen, zoals Willemparkweg 153 van onze eigen Rijswijkse Barbara Schilperoort. Al die beleidsstukken ontnemen je wel een beetje de lust tot lezen. De zondagmiddag stond vanaf 15.00 uur in het teken van voorbereidingen van college of het forum. Het waren weken van 60 uur standaard. En zoiets draait toch een wissel op je gezin.”

Was dat de voornaamste reden om ook te stoppen met het raadswerk?

“Ik denk het wel. Maar voor mij komt daar nog iets bij. Als je vanuit het wethouderschap terugkeert naar de gemeenteraad, komt er ooit een moment waarop je beleid, wat je zelf hebt vastgesteld en waar je veel energie en tijd in hebt gestoken, op een andere manier uitgevoerd ziet worden. Ik weet niet of ik daarmee om zou kunnen gaan.”

Kan je daar een voorbeeld van geven?

“Ik heb het coalitieakkoord niet gelezen, maar ik heb wel één en ander gehoord. Ik weet dat er kritisch gekeken wordt naar het museum en dat vind ik bijzonder. Het is een goed functionerend museum met een nieuwe directeur en een nieuwe richting, die hartstikke goed loopt. Ook heb ik begrepen dat het nieuwe college het lidmaatschap van het Klimaatverbond Nederland heeft opgezegd. Toen dacht ik even: ‘ze zien het gewoon echt niet’. Als je kijkt naar de hitte en de piekbuien van de afgelopen weken, dan weet je dat klimaatadaptie één van de belangrijkste onderwerpen wordt voor de komende decennia. Daar moet je gewoon in investeren als stad.”

Had je deze ontknoping van de coalitieonderhandelingen zien aankomen?

“Ik stond net als anderen te juichen tijdens de uitslagenavond, want we waren met PRO toch de grootste. Tegelijkertijd zag ik ook dat er met twee grote partijen op rechts goede kaarten op tafel lagen om een rechtse coalitie te smeden. Ik koester ook geen wrok wat betreft deze uitkomst, dit is gewoon politiek. Je probeert een coalitie voor elkaar te krijgen die dicht bij jouw programma komt en Pro heeft nu eenmaal een ander programma dan Beter voor Rijswijk of Rijswijks Belang. Waarschijnlijk had ik precies hetzelfde gedaan als ik aan zet was geweest. Zo realistisch moet je wel zijn. De progressieve partijen hebben toch wel een stevig stempel gedrukt op de afgelopen vier jaar. Misschien vonden de rechtse partijen dat ze te veel water bij de wijn hebben gedaan.”

Je hebt de afgelopen jaren tot twee keer toe felle kritiek gekregen over het Rijswijkse afvalbeleid. Regelmatig viel de term ‘klikogate.’ Heb je je dat aangetrokken?

“Het ging om de uitvoer van beleid dat al was vastgesteld voordat ik wethouder werd. Een groot deel van de mensen was tevreden met het systeem zoals dat ingevoerd werd, maar de politiek bleek gevoelig voor de groep die om het hardst schreeuwt en daarmee de pers weet te bereiken. De ene groep staat voor de ondergrondse afvalbakken, de andere staat juist voor de eigen kliko. Dan worden er uiteindelijk keuzes gemaakt die, denk ik, op de lange termijn niet handig zijn.”

Zoals?

“Ik denk dat het gescheiden aanleveren voor de inwoners van Rijswijk uiteindelijk het voordeligst zou zijn geweest. Kijk maar naar de verbrandingstoeslag die nu berekend wordt, dat gaat allemaal leiden tot een hogere afvalstoffenheffing. Het is altijd mijn doel geweest om die kosten zo veel mogelijk binnen de perken te houden, maar als de raad besluit dat ze een andere weg inslaan, kan ik wel weigeren om daarin mee te gaan, maar dat is natuurlijk niet zo handig.”

Maar ondertussen krijg je tijdens wijkbijeenkomsten wel alle kritiek over je heen. Hoe blijf je daar kalm onder?

“Ik ben een Groninger. Ik laat me niet snel van de wijs brengen. Ik weet dat er heel veel mensen zijn die positief waren over het beleid. Je kan het niet iedereen naar de zin maken. Het feit dat ik daar sta, maakt me de zondebok. Dat vind ik niet erg. Beter ik dan mijn beleidsambtenaren. Als wethouder vertrek je na vier of acht jaar, de ambtenaren blijven. Dit is hun baan. uiteindelijk voeren ze alleen maar uit wat wij willen.”

Waar kijk je zelf met voldoening op terug?

“Dat het gelukt is een warmtenet van de grond te krijgen, te beginnen in Rijswijk West. Daar zijn tweeëneenhalf jaar aan praten, onderhandelen en technisch onderzoek aan voorafgegaan. Dat we met Rijswijk Wonen, Vidomes en HVC de samenwerkingsovereenkomst getekend hebben en in februari ook de investering van de raad hebben kunnen loskrijgen, daar ben ik heel trots op, want dit is de duurzame warmtevoorziening voor de toekomst.”