Marjo Berghuis gaat haar asieldieren zeker missen

Door: Robert Heijdemann

“Het is jammer dat veel mensen zo slecht met hun huisdieren omgaan. Katteneigenaars nemen vaak niet de moeite hun dieren te laten steriliseren of castreren. Met als resultaat volle hokken zwangere poezen en kittens bij ons”.

Dierenliefde

Marjo was net met pensioen gegaan na vele jaren in de zorg voor kwetsbare mensen, toen ze bij toeval hoorde dat er niemand meer werkte in het Rijswijkse dierenasiel. “Ik logeerde in Enschede bij mijn beste vriendin. Die werkte in het asiel in Enschede. Als ik dan bij haar was, ging ik altijd helpen. Zij vertelde dat een kennis van haar tijdelijk het Rijswijkse asiel draaiende hield. Ik ben bij haar langsgegaan en bood aan om als vrijwilligster te helpen. Het is altijd een grote wens van mij geweest, dus nu heb ik het toch allebei gedaan in mijn leven: zorgen voor kwetsbare ouderen en voor dieren die mijn aandacht nodig hadden.”

Zwak voor dieren

Marjo heeft eigenlijk haar leven lang al een zwak voor dieren. “Dieren komen altijd naar mij toe of gaan naast me zitten. Dus ik heb altijd wel met dieren een band gehad. En dan kom je hier en dan krijg je er opeens een heleboel dieren. Dat ga ik ook het hardste missen, het zorgen voor de beestjes. Thuis heb ik ook een lieve kat en een schat van een hond, dus het komt allemaal wel goed. Maar gewoon dat grut op zien groeien en zorgen dat ze naar een baasje gaan, dat is natuurlijk het mooiste wat je hebt.”

Zuinig op vrijwilligers

Marjo graaft verder in haar herinnering: “Toen de tijdelijke beheerder na een jaar weer terugging naar Enschede, heb ik het overgenomen. Samen met haar hebben we nieuwe medewerkers gezocht, dat was best moeilijk. We hadden wel hele goede stagiairs lopen. Dus die heb ik toen benaderd of ze een baan wilden. En met succes, want ze lopen er nog!” Het moet wederzijds natuurlijk een beetje klikken. “Ja, dat klopt”, beaamt Marjo. “Je weet wat je binnenhaalt. Aan een stagiair zie je al hoe ze werken.” De volgende stap voor Marjo en haar team was het werven van vrijwilligers. Inmiddels hebben ze er zeventig, die werken zeven dagen in de week. “De katten moeten, zeker die kittens, drie, vier keer per dag eten. En de ruimte moet verschoond, want die kleintjes poepen en plassen overal waar ze staan. En dan moeten de honden nog worden uitgelaten, dus die vrijwilligsters zijn écht nodig. Ik ben er ook altijd heel zuinig op. We organiseren bijvoorbeeld speciale vrijwilligersavonden. Dat is heel belangrijk. Het ‘wij’ gevoel. Onze familie, ons asiel. Ik hoor wel terug dat ze dat allemaal voelen. We delen een gezamenlijke passie, het verzorgen van dieren”.

Meer en meer pensiondieren

Lag de nadruk in het verleden op asielhonden en katten, de laatste jaren komen er ook veel pensiondieren. “We zitten eigenlijk bijna altijd vol”, merkt Marjo op. “Dat geldt voor de zomervakantie, maar ook in september, want dan gaan de gepensioneerden er op uit en die brengen dan een hond. Met kerst en rond oud en nieuw zitten we ook helemaal vol. Daarnaast is er nog een dagopvang. Daar worden de dieren gebracht wanneer de baasjes werken of overdag weg moeten. Van dit soort extra inkomsten moeten we het hebben voor de vaste lasten”.

Komen er minder zwerfdieren

Het chippen van huisdieren bestaat al tientallen jaren, maar toch zijn er nog veel zwerfdieren. “Voor honden is chippen verplicht, maar voor katten is dit helaas nog niet zo. En vaak klopt ook de registratie niet”, legt Marjo uit. "De enige oplossing van het zwerfdierenprobleem is het steriliseren van vrouwtjes en het castreren van de mannetjes. Ook is het belangrijk goed van te voren na te denken over de aanschaf van een dier. Wat je nu ziet is dat ouders, wanneer de kinderen dat vragen, een huisdier ophalen zonder er goed bij na te denken dat de verzorging best veel tijd vergt. Ook een dierenarts kost geld. Soms denk ik wel eens ‘kom allemaal een dag meelopen in het hoogseizoen, dan zie je zelf hoeveel kittens er worden geboren.’”

Veel lieve mensen

Gelukkig ervaart Marjo ook dat er hele goede mensen zijn. “Zodra je laat horen dat er een gebrek aan voedsel is voor de puppies of kittens, worden er gelijk pakketten gebracht. Soms staan er zelfs, wanneer we ’s ochtends vroeg aankomen, dozen voor de deur. Dan merk je dat je veel dierenvrienden hebt. Het merendeel van de mensen is allemaal lief en aardig. Er zijn er bij, die komen met Kerst voor ons wat lekkers brengen.”

Niet vervelen

Het liefst was Marjo nog twee jaar doorgegaan, maar door een slechte heup werd het werk fysiek te zwaar. Collega Frenzey neemt het beheerstokje nu over. Dat betekent niet dat Marjo zich de komende jaren gaat vervelen. “Ik ga voorlopig lekker tekenen en keramieken. Musea bezoeken en met de hond langs het strand lopen”, glimlach ze.