Schapen scheren op De Beestenboel

Cornelia Molendijk

De schapen stonden achter een hek in de hooiberg en Mathanje, de mevrouw die de schapen vakkundig van hun winterjas ontdeed, had juist weer een schaap geschoren. Veel publiek stond erbij te kijken, voor de veiligheid ook achter een hek. Ziezo, het schaap was klaar, op een ding na: de hoeven moesten nog worden bijgesneden, door Ivo en daar voelt een schaap niets van. Kinderen werden uitgenodigd om het schaap, lekker zacht, even te aaien. Op de grond lag de afgeschoren vacht, klaar om gesponnen te worden. Ivo bracht het nu kale schaap terug bij de anderen, die nog geknipt moesten worden. Maar nu gebeurde er iets vreemds: de andere schapen herkenden het schaap zonder dikke vacht opeens niet meer. Ze schrokken ervan en gaven een vreselijke brul. Het volgende schaap was aan de beurt, Ivo pakte het vakkundig op en zette het op zijn kont, tussen de benen van de scheerder. Op het erf zagen we iemand die we lang niet hebben gezien, Elly Visser, zij zat te spinnen en had veel bekijks met het spinnenwiel. Ook leuk was de aanwezigheid van Pleun Buijs die er zichtbaar van genoot op de Beestenboel rond te lopen, waar Elly en hij zoveel jaren hebben gewerkt. Een van de kinderen merkte op, dat de scheerder een ‘schapenkapper’ is, waar ze gelijk in had.

De zon scheen wel maar er stond een koude, schrale wind en dat was niet leuk voor de standhouders, die stuk voor stuk mooie producten hadden gemaakt voor de verkoop. Bij het Vliertje kon men popcorn of een suuikerspin kopen. De broodjes -knak waren in no -time uitverkocht. Gelukkig hadden ze in het Vliertje nog heerlijke tosti’s. Bij de stal stond, op zijn vaste plaats, de kaasboer Melchior. Het publiek wist hem te vinden. Zijn zoon, ernaast, verkocht wafels, lekker warm, met aardbeien en slagroom. Dat wilde er op deze koude dag, wel in. Er stond een jongen die mooie vogelschedeltjes verkocht, en vlinders achter glas. Maar hij verkocht toch het meest zijn zelfgegraveerde glazen. Er waren edelstenen te koop en een kraam die het Knutselkamertje was genoemd. Creatieve geesten noemden hun handel Crealin. Bijzonder was de kraam waar ze zelfgemaakte stokpaardjes verkochten. Compleet met zadeltjes en dekjes. Een kraam met sieraden, de eigenares was weken bezig geweest om voorraad te maken maar ze had slechts een armbandje verkocht.

Opeens betrok de lucht. Snel pakten de standhouders hun handeltje in. De eerste druppels vielen en toen was er geen houden meer aan: Nergens kon je nog schuilen. Een wolkbreuk maakte een eind aan de feestelijkheden, zo half in de middag. Gelukkig waren de schapen toen allemaal geschoren.