Kleintje Natuur: een bloemenzee

De weken met extreem warm weer zorgden ervoor dat er nu wel héél veel bloemen bloeien. Ook die van enkele onkruidsoorten die ik bezig was te verwijderen en daar was ik, dacht ik, al aardig mee gevorderd. Maar als het zo warm is werk ik niet in de tuin, dat gaat gewoon niet als je hartpatiënt bent.

Onvermijdelijk echter is het fenomeen dat al die bloemen zaden krijgen die zich uitzaaien zodra je ze aanraakt. Genieten kan ik er ook van, vooral van de kolibrievlinders die hun lange tong diep in de witte bloemen steken om de nectar te bemachtigen. Het fotograferen van de kolibrievlinder is een kunst apart, hun vleugels bewegen zo snel op en neer dat het me nog nooit gelukt is ze mooi op een foto te krijgen.

Gelukkig is het mogelijk afbeeldingen van het internet te halen, wat ik dus doe in dit geval. Prachtige grote blauwe libelles bezoeken mijn tuin ook regelmatig, en de hommels zoemen welgedaan boven de bloemen in de rondte. We hebben zoveel insecten dat ik het niet begrijp als men beweert dat je tegenwoordig haast geen insect meer ziet.

Gisteren zag ik een bezoeker de tuin binnenkomen. Ik herkende de dame aan haar witte haardos. Ze stond stil om naar de bloemen en de insecten te kijken. Ze is al meer dan veertig jaar een gezellige buurvrouw, woont ook op de dijk maar haar huis wordt verbouwd en zolang woont ze bij haar dochter en schoonzoon. Dit jaar bracht ze me een boeket hortensia’s. Ik heb ze gestekt. Als ze in bloei staan laat ik ze haar zien. Het resultaat zal haar bevallen.