Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #2: Loslaten (of een poging daartoe)

“Mam, je zou het loslaten”, aldus de examenkandidaat. En hij heeft gelijk. Nou ja, hij heeft gelijk dat ik dat gezegd heb te gaan doen. Maar zeggen en doen zijn toch echt twee verschillende woorden. Want het is best lastig, lief tijdelijk dagboek. Het was namelijk weekend. Zo’n heel mooi zonnig weekend. Eentje met voetbalkampioenschappen en verjaardagsfeestjes. Maar ook eentje waarna je maandagochtend 9 uur het examen geschiedenis hebt.

Vrijdagmiddag en -avond. Ik laat los. Om het zaterdagochtend per ongeluk weer vast te pakken. Heel even maar toen ik de schone was van de man naar zijn kamer bracht en hij schijnbaar zijn derde pauze van die ochtend nam. Heel even maar toen de man voor de tweede keer die dag zijn jas aan trok om naar de voetbal te fietsen. Heel even maar toen we een korte discussie hadden over het tijdstip van thuiskomen die avond.

Loslaten. In het woordenboek omschreven als 1. niet vasthouden, vrijlaten en 2. met rust laten. Een kunst die ik slecht beheers. Niet alleen in het geval van eindexamens overigens.

Zondagavond. Nog een paar uur en een nacht te gaan voor examen nummer twee. De man komt met de geschiedenisboeken en al naast mij zitten op de bank. Op mij iets wat verbaasde blik reageert hij met een “El Clásico begint zo.” Ik zucht. Hij ook. Want blijkbaar begrijp ik er niets van. “Dat ís geschiedenis moeders. Barça kan kampioen worden.” Geen speld tussen te krijgen. Wel een afgebeten tong.

Maandagochtend. Hij zegt er klaar voor te zijn en stapt dapper op zijn fiets. Ik ook op weg naar mijn werk. Ondertussen starten de examenvader en ik om exact 9 uur met over en weer kaarsen en gekruiste vingers naar elkaar appen. Hij die stoïcijns lijkt richting de eindexamenkandidaat, valt mij wel lastig. Het is krap 12 uur wanneer hij appt of ik al iets heb gehoord van de man. Om kwart over 12 stuurt hij het berichtje dat hij van de examenkandidaat kreeg door. Hetzelfde berichtje dat ik op hetzelfde moment ontving: ‘ging goed’.

Hier moeten we het mee doen. Ik neem er genoegen mee. Wel tien hele minuten voordat ik hem bel om te vragen wat ‘ging goed’ precies inhoudt. “Nou, gewoon. Het ging goed. Prima. Voldoende. Geen acht, maar dat heb ik ook nog nooit gehaald. Dus ik denk net als altijd voor geschiedenis. Ergens tussen de 6 en 7.”

Two down, zes te gaan.

Lees ook: Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #1: D-day | Al het nieuws uit Schagen

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.