Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #11: Acht dagen wachten op dé uitslag

Elf slopende dagen zaten er tussen de eindexamenuitslag en het herexamen. Elf dagen die begonnen met die ene zin van de mentor: “Dirk, je bent nog niet geslaagd...”

Van uitslag naar actiestand

Na de eerste schrik schoot deze herexamenmoeder direct in, de voor haar typerende, actiestand. Hup, en door. Dirk kon niet anders dan erin meegaan. Dus stapten we op de fiets om zijn geslaagde vrienden te feliciteren, om daarna met zijn tweetjes te gaan eten op het strand. Even weg uit Schagen, even weg van alle vlaggen.

Elf dagen buffelen

Maar waar Dirk dacht te ontspannen, had moeders een ander plan. Ik toverde een paar vellen papier en een gekleurde pen uit mijn tas. “Hoe gaan we dit aanpakken, de komende elf dagen?”

We maakten een prioriteitenlijstje. Dirks eerste prioriteit: naar het Magnusfestival. Tweede: werken (geld nodig). Derde: oefenexamens maken. Net op het moment dat ik wilde gaan zuchten, keek hij me aan met dé blik: oké, jij wint. We gooiden de volgorde om, maakten een strakke planning van twee keer anderhalf uur studeren per dag, en proostten erop. De stopwatch tot maandag 22 juni 13.30 uur werd aangezet.

Gelukkig was er hulp. Twee docenten Engels bedolven Dirk onder een dik pak eindexamens, deadlines en de juiste tips. Hij onderging het braaf. Met zoveel support kon het eigenlijk niet meer misgaan.

Het herexamen

De dagen kropen voorbij, de spanning liep op, het herexamen was daar. Na afloop belde de man en met kloppend hart nam ik op. “Het ging goed, mam. Ik denk dat ik het wel heb gehaald. Weet het alleen niet zeker. Zal ik het gaan nakijken? Papa zegt dat ik het niet moet doen, dus ik doe het ook maar niet. Okay zie je straks thuis, doei.”

Voor ik wat kon terugzeggen, hing hij op. Om tien minuten later alweer terug te bellen.

“Ik heb het tóch nagekeken.” Het bleef even stil, een stilte die mij het zoveelste jaar van mijn leven kostte. “Ik heb een 5,3. Maar dat is met een N-term van 0. Deze toets heeft een N-term van 0,9, en dus heb ik een 6,4. Ik ben geslaagd!”

Mijn hart maakte een sprongetje. Zou het dan echt?

“Nou ja,” hield hij direct een slag om de arm, “het kan natuurlijk dat ik een paar foutjes heb gemaakt met nakijken. Dan komt het uit op een 6. Maar ik geloof erin en ga het gewoon al vieren dit weekend. Tot straks! Hoe laat je koken?”

En nu: wachten

En daar zit je dan met je goede gedrag als herexamenmoeder. Na twee monologen weet je eigenlijk nóg helemaal niks. Het grote wachten is weer begonnen. Acht hele dagen lang.

Nine down, acht dagen duimen draaien te gaan...

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.