Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #12: De vlag kan uit, hij is geslaagd!

Zo, lief tijdelijk dagboek. Dat was het dan. In de afgelopen acht weken luchtte ik twaalf keer ik mijn hart bij jou. En nu is het klaar. De examenperiode is definitief voorbij. De uitslag is er. De uitslag die na 12.00 uur bekend zou worden, aldus de dikgedrukte letters in de brief. We werden echter verrast op kantoor.

Om 9.13 uur nam ik mijn telefoon niet op en om 9.15 uur belde ik pas terug, aldus de verbolgen eindexamenkandidaat die opeens besluit vlijmscherp op de klok te kijken. Aan de lijn hoorde ik iemand die net wakker was. Ik verwachtte de vraag of er nog eten in huis was, maar niets was minder waar. “Mam, ik ben geslaagd...”

Dikke tranen rolden over mijn wangen. En over die van mijn flink meelevende collega en kamergenoot. “Ben je nou aan het huilen? Eh, ik ben gewoon geslaagd hoor. Kan ik die gasten appen dat ze vanmiddag mogen komen?” Ik herpak mijzelf en zeg hem dat het uiteraard mag. Al nodigt hij de hele wereld uit voor een borrel. DE MAN IS GESLAAGD!

Ik hang op en bel de eindexamenvader. De kandidaat heeft het blijkbaar niet van een vreemde: “Hoezo nam jij niet op? En zit je nou te huilen?” Hij wist naar eigen zeggen allang dat die vlag ooit zou hangen. Maar ook bij hem bespeur ik lichte emotie als we een half uur later tegelijkertijd het pad op rijden en de geslaagde in de deuropening in onze armen sluiten.

Na wederom een paar tranen volgt de actie. Oma’s bellen, mensen appen, boodschappen doen, nog even werken, taart eten en alle lieve felicitaties in ontvangst nemen. De vlag hangt nog niet, of de buurvrouw staat al op de stoep. De app ontploft. Zowel die van de geslaagde, als die van zijn moeder. Men leeft mee, en hoe.

De geslaagde zelf besluit de mensen te bedanken die hem erdoorheen hebben gesleept. Waaronder zijn mentor. Hij koopt een kaart met op de voorkant ‘Je bent een topper’ en schrijft erin: “Beste mevrouw, bedankt voor uw geduld de afgelopen drie jaar.”

Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Niet alleen de afgelopen drie jaar, de afgelopen zes jaar, of liever gezegd: de afgelopen veertien schooljaren waren jaren van oneindig veel geduld. Want dat is het enige wat je als moeder moet hebben. Geduld dat het goed komt. En dat komt het. Ooit.

Dag dagboek. Groeten van een meer dan apetrotse moeder van een geslaagde eindexamenkandidaat. Tot over een jaar of vier, wanneer de volgende puber zich voor de examens meldt.

Nine down. Vwo-diploma. In. De. Pocket.

PS. Het slotakkoord mag natuurlijk niet ontbreken: het definitieve cijfer. De man heeft een 6,7 gehaald. Juist ja, te veel gedaan dus...