SCHAGEN - Twee weken lang stond hij elke dag aan bij Pand Raak. Het grote scherm in de centrale vergaderruimte. De Olympische Spelen in Milaan. We hebben ze op de voet gevolgd. We planden ons werk en ons leven eromheen. Een afspraak? Wel graag voor de 1.500 meter. Of daarna.
De Olympische Spelen zijn niet zomaar sport. Het is een, niet te onderschatte, emotionele achtbaan, ook voor degene voor de televisie.
De heroïsche overwinningen, de honderdste van een seconde verschillen en die verschrikkelijke vierde plek. Zelfs curling laat ons op het puntje van de stoel zitten.
Wij kijken voor die emotie. Voor de blijdschap die van het scherm spat. Voor het verdriet dat we bijna ongemakkelijk vinden om te zien.
Wij kijken voor de verhalen. Want de Spelen zijn eigenlijk één groot verhalenfestival met sport als decor. Neem de Braziliaanse langlaufster uit Hoorn. Alleen dát al.
Jutta Leerdam, de vrouw die het gewoon flikt, wat de wereld ook van haar vindt. We kijken vol bewondering naar de sympathieke Jordan Stolz die eigenlijk ónze medailles afpakte.
Onze bobsleeërs die in een geleende bob op de tiende plek eindigden. We voelen Linsey Vonn. Het is cult, het is een roman, het is het leven op zijn puurst.
Want twee weken lang spreken we allemaal dezelfde taal. We weten ineens hoe een dubbele axel uitgevoerd moet worden, wat een apex is en hoe we het beste ‘in de bocht moeten hangen’.
We juichen, we lachen en we huilen met de sporters mee. We schreeuwen aanwijzingen door de beeldbuis alsof ze ons kunnen horen. Doortrappen. Blijven duwen. Niet vallen. Vaart maken. En we doen het samen:
“Mam, ik geloof dat we de Olympische Spelen nu wel hebben uitgespeeld” nadat we terugspoelen om nogmaals naar de kunstschaatskuhr van het Nederlandse paar te kijken, omdat we de puntentelling onterecht vinden. “Mam, wil je Femke deze keer zachtjes aanmoedigen? Schreeuwen tegen de TV helpt haar echt niet.” Points taken.
Misschien is dat het wel. De Olympische Spelen geven ons, zittend op de bank, het gevoel dat we samen onderdeel én live getuige zijn van iets groters.
Van dromen die uitkomen. Van dromen die nét niet uitkomen.
En nu? Nu vallen we in een zwart gat. We zijn emotioneel uitgeput en moeten weer in het gareel. Tot over twee jaar. We kunnen niet wachten. We willen het voor geen goud missen.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie