Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #4: Het mysterie van het puberbrein

Het puberbrein. Je zou denken dat we het als ouders wel zouden begrijpen. We zijn immers zelf ook jong geweest. En zo lang geleden is dat nu ook weer niet. Toch begrijp ik vaak niets van ze. Vanaf het moment dat ze tiener zijn spreken we opeens een andere taal.

Oost-Indisch doof

Ze worden Oost-Indisch doof voor mijn stemgeluid, trekken volledig hun eigen plan en ik blijf achter met verbazing. Over de bizarre keuzes die ze maken, de dingen die ze uitkramen en de ongezouten meningen die ze delen. Vaak over mijn uiterlijk. Maar dat terzijde.

Vandaag staat wiskunde op het programma. Een vak waar de eindexamenkandidaat een haat-liefdeverhouding mee heeft. Van een toets die goed voelde maar een 4.7 opleverde tot een onverwachte 8 voor een proefwerk vol sommen die ze zogenaamd nog nooit gehad hadden.

Aan het begin van dit schooljaar kwam de man thuis met een opmerkelijke ontdekking. Hij was erachter gekomen dat opletten in de klas het leren makkelijker maakt. Joe. “Is dit niet wat wij al vijf jaar zeggen?”, vroeg ik voorzichtig. Het leverde een verbaasde blik op. Van ons beiden overigens.

Je schrift op school laten liggen. Natuurlijk.

Vanmorgen vroeg ik of hij klaar voor het wiskunde examen was. “Zeker. Alleen mijn schrift ligt nog op school en daar staat iets in wat ik nog even wilde bekijken.” Ik denk dat ik nog nooit zo hard met mijn ogen heb gerold. Serieus. Je schrift op school laten liggen in je examenweek. Natuurlijk. Logisch ook. Not. Van mij volgde een diepe zucht. Van de man een ondeugende glimlach met waar-heb-je-het-over-blik.

De pubers begrijpen mijn brein trouwens ook niet. Waar ik normaal vrij streng ben, ruim ik nu de kamer van de eindexamenkandidaat op, breng ik zijn bord naar de keuken en hang ik zijn jas aan de kapstok.

Eindexamenkandidaten hebben privileges

Dit tot grote frustratie van het eindexamenbroertje. “Hoezo hoeft hij niets te doen en ik wel? Ik heb ook twee toetsen.” Ik leg uit dat het net iets anders is, toetsen in de tweede als je gemiddeld een acht staat, of je eindexamen in gaan met een magere cijferlijst. “Dit slaat echt nergens op,” en de kleine man laat uit protest zijn melkbeker op tafel staan.

In mijn ooghoek zie ik een opvallend stille eindexamenkandidaat glimlachen. “Met een beetje mazzel heb jij dit over vier jaar ook, bro. Let it go. En ruim de tafel even af wil je. Ik heb vanmiddag een examen.”

Four down, vier te gaan. We zijn halverwege.

Lees ook:

Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #3: Chat begrijpt mij wel | Al het nieuws uit Schagen

Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #2: Loslaten (of een poging daartoe) | Al het nieuws uit Schagen

Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #1: D-day | Al het nieuws uit Schagen

Dit bericht is ook gedeeld via ons WhatsApp-kanaal van gemeente Schagen. Ook razendsnel het laatste nieuws in je app? Volg het Rodi-kanaal nu (anoniem) via deze link.