HBSS pakte de reddingsboei niet

DOOR GERARD S. VERVER

Dat doelpunt had voor 2-1 winst gezorgd en HBSS naar een veilige plaats boven Verburch, dat bij CION op 1-1 bleef steken, en de nacompetitie-zone getild. Nu moet Wolters & Co het vege lijf redden in de nacompetitie. Te beginnen tegen het Haagse TAC’90, de nummer twaalf uit de tweede klasse C. “Dat wordt een pittig potje”, schat hij in. In de hoop, dat zijn aanvallers nu wel dodelijk gaan uithalen. “Dat we in de nacompetitie terecht komen doet zeer. We doen onszelf tekort, omdat we te weinig scoren. Daarnaast zit het ons niet mee. Op filmpjes, die door tegenstanders van de wedstrijden gemaakt worden, zie ik dat zeker acht, negen doelpunten afgekeurd werden voor buitenspel, terwijl het helemaal geen buitenspel is. Zo verzeil in de hoek waar de klappen vallen en dat doet best wel pijn”. Dat laatste heeft, verzekert hij, niets te maken met zijn aanstaande vertrek en de zeker aanwezige wens om HBSS als tweedeklasser achter te laten. “Ik wil altijd winnen. Onder welke omstandigheid ook. Voor mij maakt het niet uit of we een veilige middenmoter zijn of laag in rechterrijtje staan. Ik wil nooit verliezen. Dat zit in me. Zo ben ik en zal ik altijd zijn en blijven”.

Hij vertikt het de schuld voor de lage rangschikking puur bij anderen of misfortuin neer te leggen. “We moeten naar onszelf kijken. We scoren niet”, herhaalt hij. “Tegen Westlandia hadden we in mum van tijd viermaal moeten scoren. Bij Hellevoetsluis hetzelfde liedje.” Over werklust heeft hij niet te klagen. “Als je zo hard werkt, en dat doen ze, moet dat een keertje rendement opleveren. Misschien zaterdag “