Column: Moederdag

Het was een bijzondere dag, die zondag 11 mei. Moederdag. In heel Nederland werden moeders in het zonnetje gezet - letterlijk en figuurlijk. De zon scheen uitbundig en de wegen naar het strand zaten al vroeg vol. Want zeg nou zelf: wat is er fijner dan samen met je moeder lunchen aan zee op zo’n stralende dag? Heerlijk, toch?

Voor mij was het dit jaar anders. Mijn kinderen waren bij hun vader, dus ik vierde Moederdag in m’n eentje. Nou ja, niet helemaal - we hadden afgesproken het op woensdag in te halen.

Eigenlijk vonden we dat alle drie een prima plan. En toen ik lekker onderuitgezakt in de tuinstoel zat, dacht ik: “Best wel lekker eigenlijk, zo’n chille moederdag!” Wel was ik heel benieuwd wat mijn jongste voor me gemaakt had, want zeg nou zelf; dat zijn toch de mooiste cadeautjes ever!

Even later toog ik met een zorgvuldig samengestelde bos bloemen naar mijn moeder. En ook wij werden letterlijk in het zonnetje gezet, toen ik wat zand en aarde van de letters wegveegde. Het leek alsof ze me een teken gaf, toen het licht door het bladerdek van de bomen brak en de letters op haar steen oplichtten. Licht en schaduw dansten over het marmer door de bladeren en de wind. Het was lang geleden dat ik daar, bij haar geweest was. Veel te lang. En ik had zó veel te vertellen.

Na een grote operatie vorig jaar voelde het bezoek als een knuffel - eentje die ik hard nodig had. Ik schoot ook meteen vol, maar liet de tranen lekker stromen en zoals ook mijn liefde voor haar. Behalve de bos bloemen die ik bij haar graf zette, stak ik ook een kaarsje aan. Gekregen van Dela.

Ze waren er op de begraafplaats om kaarsjes uit te delen. Voor iedereen stond er koffie en thee klaar, met een koekje erbij. Kinderen kregen een lolly en er stonden gezellige zitjes klaar. Een warm initiatief voor alle Schiedammers die een bezoekje aan hun moeder brachten, of als moeder aan hun kinderen.

De Schiedammers konden afgelopen 11 mei dit gebaar ook weer waarderen. De een pakte wat zwijgzaam een kaarsje aan en liep meteen door. De ander knoopte een praatje aan: “Ik pak alleen een stroopwafel, en dan ben ik weg, mag dat?”, klinkt in onvervalst Schiedams.

Maar de man stapt na een praatje toch van zijn fiets en sluit aan voor een bakkie koffie. Er werd gepraat en zelfs gelachen. Het initiatief viel vorig jaar ook bij mijn kinderen in de smaak. “Gaan we volgende week weer?”, vroeg de jongste enthousiast.

Als ik bij het verlaten van de begraafplaats een medewerker bedank voor dit mooie gebaar, wijst ze me op lichtjesavond die in de donkere maanden plaatsvindt. Lijkt me een prachtig gezicht en troostend al die kaarsjes bij de graven. Een lichtje voor iedereen die gemist wordt. Dat ga ik in de gaten houden!

Stella @t Schiedam