Het laatste nummer van het fine-arts-magazine Tableau bevat een interessant artikel van Marjolein Sponselee over de Amerikaanse fotograaf Lucas Foglia, die sinds zaterdag 17 mei exposeert in Fotomuseum Den Haag met de fotoserie ‘Vlindervlucht’.

Hij laat zien hoe de distelvlinder zich over de wereld heen voortbeweegt en de ene dag op een bloem in jouw tuin kan zitten om daarna richting Middellandse Zee te trekken, niet steeds dezelfde route, maar de natuurlijke omstandigheden volgend, zoekend naar bloemen in tuinen, in parken, in weilanden.

De distelvlinder leeft niet lang en dan zetten de nakomelingen de reis voort en daarna de volgende vlindergeneraties, instinctief naar waar je het best kunt overleven. De vlinder trekt zich niets van grenzen aan, zoals de vogels in het lied ‘Over de muur’ van Harrie Jekkers van Oost- en West-Berlijn heen en weer vlogen.

De vlinder symboliseert verbondenheid met de natuur. Tien dagen geleden vertelde Lucas Foglia erover in het tv-programma Buitenhof, geïnterviewd door de onvolprezen Twan Huys. Het leidde tot wat we van vlinders kunnen leren. Natuurlijk dat we één zijn met de natuur en daarnaar behoren te leven. En ook dat we begripvoller kunnen zijn naar mensen die zoeken waar ze het best kunnen overleven. Ik denk dan daarbij: duizenden Nederlanders emigreerden zeventig jaar geleden naar Canada en Australië en waarom zouden anderen niet naar Nederland emigreren? Landsgrenzen kunnen een nut hebben voor het bestuur, maar het vrije verkeer zouden ze niet moeten belemmeren. Even een beetje tegenwicht bieden aan al dat asielgelul... Sinds Adam en Eva werd er gemigreerd. Het is van alle tijden.

Onze onderlinge verbondenheid – Alle Menschen werden Brüder – komt treffend tot uiting in twee tentoonstellingen, die momenteel in Schiedam te zien zijn. De openluchtexpositie van de Braziliaanse fotografe Angélica Dass toont op het Stadserf de oneindige variëteit in gezichten en huidskleuren. Ze heeft ruim honderd Schiedammers geportretteerd voor haar internationale project Humanæ.

De andere expositie is van de Russische fotografe Polina Nasedkina, die twintig mooie gecomponeerde foto’s van oudere Gorzenaren laat zien met begeleidende teksten, geschreven door jonge talenten van Stichting J&S in de Groenelaan. Beide tentoonstellingen zijn duidelijk tot stand gekomen dankzij plezierige interactie tussen fotograaf en gefotografeerden en wat ik er als essentie uit haal is een fundamentele menslievendheid. Gewoon leuk omgaan met anderen kan tot iets heel moois leiden. Zo levert kunstfotografie een bijdrage aan samenlevingsopbouw en aan verbondenheid tussen mensen en met de woonomgeving. En met de grenzeloze natuur.