Column van Hubert Mich: Hybride haringkoppen

Als ‘import-Vlaardinger’ betrap ik mezelf er weleens op: ik mopper. Ik klaag over de leegstand in het centrum, over de torenhoge parkeertarieven die een bezoek aan de binnenstad ontmoedigen of over de lachgastanks die als modern zwerfafval de bermen ontsieren. Maar zodra collega’s buiten de stadsgrenzen vragen waarom ik in godsnaam niet naar Rotterdam verhuis, gebeurt er iets paradoxaals. Er borrelt een koppige trots in me op. Onmiddellijk schiet ik in de verdediging voor ‘mijn’ Vlaardingen.

Mijn reis hiernaartoe begon in 2010. Als elfjarige emigreerde ik met mijn ouders en broer in 2010 vanuit Polen naar Nederland, gedreven door de economische kansen die de uitbreiding van de Europese Unie bood. Na een eerste landing in Brabant belandden we in december 2012 in Vlaardingen. We vonden onderdak in een pand voor arbeidsmigranten aan de Van der Driftstraat; een tijdelijk station, zo dachten we. De realiteit van de woningmarkt bleek weerbarstiger, maar uiteindelijk vonden we onze plek in de vertrouwde Hoevebuurt.

Inmiddels zijn we dertien jaar verder en stroomt er haringbloed door mijn aderen. Ik bekijk de stad door verschillende brillen. Als student beet ik me vast in lokale vraagstukken: van de geschiedenis van onze stadsparken tot de rol van Museum Vlaardingen als vliegwiel voor het Museumkwartier. Ik zag hoe het museum transformeerde naar het kloppende hart van een nu hippe, vitale woonwijk. Als recreant volg ik de complexe sanering van de Broekpolder op de voet. Ik vind overal wat van, maar die kritische houding komt voort uit oprechte betrokkenheid. Mijn wortels liggen in de Poolse aarde, maar in de Vlaardingse klei kwam ik pas echt tot bloei.

Máxima zei ooit dat dé Nederlander niet bestaat en volgens mij geldt dat ook voor dé haringkop; die laat zich niet meer in één hokje vangen. Vlaardingen is allang geen eenheidsworst meer, maar een stad van hybride haringkoppen waar de bakfietsouder, de oer Vlaardinger en de nieuwkomer samen een bonte smeltkroes vormen. Juist die gelaagdheid is onze grootste kracht en precies te midden van al die verschillende identiteiten ga ik graag aan de slag als uw nieuwe columnist. Want of dat Liesveldviaduct nu een stadspark wordt of een grijs blok beton blijft: straks staan we bij het Zomerterras weer gebroederlijk naast elkaar. Voorstanders, tegenstanders en mopperaars met hetzelfde biertje in de hand. Een stad die nooit ‘af’ is, maar waar we in al onze gelaagdheid in ieder geval nooit uitgeluld raken.