Olivier Hortensius met HCR landskampioen hockey

Zoals de strijd om het landstitel waar de hockeyers van Amsterdam en Rotterdam de sticks kruisten. En de Vlaardingse international Olivier Hortensius één van Roffa’s hoofdrolspelers was. “Twee heel mooie finales”, noemt hij het. “Met achteraf momenten waarin ik me af vroeg of het allemaal wel waar en echt gebeurd is.” Hij zal op de Rotterdamse Hazelaarweg niet de enige geweest zijn. “In Amsterdam waren we beter en de 2-3 winst terecht. Twee dagen later waren zij de betere.” Het leverde de bezoekers een 1-2 voorsprong en zicht op een beslissende reeks shoot-outs op.

Totdat, schetst hij, de bal in de laatste minuut de bovenhoek in ging en het scorebord naar 2-2. “Miraculeus. We hadden net zes corners overleefd, kregen na een counteractie een vrije slag, die in de kruising getipt werd. Zo’n ontknoping kan je niet verzinnen. Dan zie je die hele met groen-wit bevolkte tribune omhoog vliegen en komt het besef dat we in die laatste minuut historie schreven. Oké, daarbij hielp een beetje geluk, maar het was vooral de wilskracht waarmee we voor die gelijkmaker gingen. Het was een belevenis en zo mooi om mee te maken.”

Vooraf ging een week met op de tegenstander gerichte training en gesprekken. “Over wat goed en niet goed ging. We hebben het over details gehad en puntjes op de i gezet.” De praktijk blijkt dan toch altijd weer anders. Uiteindelijk dreigde het totaal van de kampioenstweekamp dus in een gelijkspel te eindigen en “ben je alleen maar bezig met het tegenhouden van ballen en zelf creëren van kansen. En is het in die knotsgekke slotfase alles-of-niets. Ren je het snot voor de ogen en volgt die geweldige ontknoping.”