Op de pijp met... Gerard van der Knaap

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl

De veelgeroemde Westlandse gemeenschapszin. Gerard van der Knaap (65) kan er over meepraten. In goede, maar ook minder goede zin. “Er zijn steeds minder mensen die zich echt willen committeren.” Gerard woont met zijn vrouw Ada in Naaldwijk. Samen hebben ze drie zoons en vijf kleinkinderen.

Waar kom je vandaan?
Ik ben een Naallukker. Geboren en getogen aan de Geestweg, waar mijn vader een tuin had. Ik ben de middelste van zeven; vier broers en twee zussen. Een vol huis, ook nog omdat wij bij mijn opa en oma inwoonden. Twee van mijn broers gingen naar het internaat. Dat scheelde ruimte. Ik wilde ook wel, maar mijn ouders zeiden: ‘jij loopt zo makkelijk de tuin in’.

Je werd geacht tuinder te worden dus…
Ik zie het meer als een logisch gevolg. Na de Bernadetteschool ging ik naar de tuinbouwschool in Naaldwijk. Daarna het leerlingstelsel in omdat ik nog net iets te jong was. Dat beviel me wel; ik ben praktisch ingesteld. Later heb ik nog allerlei cursussen gedaan: teelttechniek, boekhouding, management… Ik ging bij mijn vader in de tuin werken en na verloop van tijd heb ik het bedrijf overgenomen. Van oorsprong teelden we gerbera’s, maar geleidelijk zijn we omgeschakeld nar stekproductie en potplanten; poinsettia (kerstster), stekgeraniums… Toen het gebied rond de Geestweg bestemd werd voor woningbouw, verhuisden we naar De Lier. Daar hadden we een slechte start.

Wat gebeurde er?
In juni 2002 brandde het halve bedrijf af. Dat was echt rampspoed. Het kasdek was van kunststof en het was een geluid als van een straaljager toen dat in korte tijd helemaal in vlammen opging. De brand zelf was kort, maar het duurde drie weken om alles te slopen. Het moest met een knipschaar in stukken geknipt worden voor het afgevoerd kon worden.

Je lag er dus een hele tijd uit…
Via mijn broer kwamen we in contact met twee schade-experts, en die zorgden er, met anderen voor, dat we in september alweer een open dag konden houden. Dat was echt het Westland. Geen praatjes, maar handelen. We kregen allerlei mensen om ons heen die ons wilden helpen. Alles was erop geënt om door te blijven draaien. Geen waterbassins? Dan kwam er een tankwagen. Wekelijks een bouwvergadering waarop alles met elkaar werd afgestemd. Binnen een half jaar waren we weer helemaal in bedrijf. Zelf zit je op zo’n moment volledig in de overlevingsmodus. Dit soort hulp is dan onbetaalbaar. Vervolgens zijn we tot 2014 doorgegaan daar. Toen werden we overgenomen door Florensis. In eerste instantie ging ik mee, maar in 2016 zetten zij daar ook een streep onder.

Lekker vroeg met pensioen…
Welnee. Ik begon gewoon weer voor mezelf. Op een huurtuin in Poeldijk. Het vermeerderen van biologische kruiden.

Biologisch…
Ja. Dat is een heel andere vorm van telen, maar ik kreeg er wel een kick van. Als je het spelletje snapt is het ook niet moeilijk, maar je moet het wel leren snappen. En niet zenuwachtig worden als je een keer een oogst weg moet gooien. Je bent echt vooruitstrevend bezig. Zo waren wij één van de eersten die met Variabele-Ledverlichting werkten, en dat doorontwikkelden. Van eenvormig licht naar systemen waarbij je planten verschillend lichtniveau’s kan geven.

Maar was het ook rendabel?
Ik had er veel plezier in, juist omdat mensen snel zeggen dat het niet rendabel is. Biologisch ligt lastig hier. We hadden ook geen klanten in het Westland. Maar die vooroordelen kloppen niet. ‘Je kunt niet naar vierduizend meter’. Dat kon dus wel. In het hoogseizoen hadden we 20 mensen naan het werk. Biologisch telen is arbeidsintensief, maar ook lucratief. Ik heb daar vijf jaar leuk getuind en het liep zo goed dat er een koper zich aandiende. Eind 2021 ben ik gestopt. Dus toch een beetje vervroegd pensioen.

En toen het zwarte gat?
Welnee. Ik deed al sinds jaar en dag vrijwilligerswerk, kerkenwerk en allerlei bestuursfuncties. En daar ging ik gewoon mee door. Mijn vader sleepte me al mee naar studieclubs, dus daar deed ik al mijn eerste bestuurservaring op. Ook landelijk, want bijvoorbeeld de poinsettiaclub opereerde landelijk. Maar zeker ook lokaal. Toen mijn kinderen naar de Bernadetteschool gingen, werd ik lid van de Ouderraad. Dat heb ik ruim tien jaar gedaan, tot vlak voor onze laatste naar de middelbare ging.

Ook kerkenwerk dus…
Ik ben betrokken bij Stichting De Binnenhof. In ons complex in het centrum van Naaldwijk huizen allerlei organisaties, van de scouting tot de vrouwengym. Daarnaast verhuren we ook commercieel: kantoren, feestzalen. Met wat dat opbrengt, financieren we de sociale initiatieven. Dat is een goed model vind ik. Verder ben ik twaalf jaar vicevoorzitter van het bestuur van de Adrianus Parochie geweest. Tien jaar officieel, twee jaar officieus.

Officieus?
Er was geen opvolger te vinden, dus ik kreeg dispensatie om nog een paar jaar door te gaan. Dat is de andere kant van de veelgeroemde Westlandse saamhorigheid. Er gebeurt veel, er kan veel, maar het wordt wel steeds moeilijker om bestuursleden te vinden. Projectsgewijs iets organiseren, daar staan ze voor in de rij, maar je voor langere tijd aan iets committeren, dat is lastig. Maar mensen verwachten aan de andere kant wel dat alles geregeld is. Dat frustreert wel eens.

Mensen hebben het wellicht druk…
Tijd is ook een kwestie van prioriteit. Ik vind dat we ieder voor zich onze verantwoordelijkheid moeten nemen voor de dingen die onze samenleving mooi maken. Bovendien levert vrijwilligerswerk je ook iets op: ik heb goed leren omgaan met mijn tijd, want ook ik moest gezin, werk en vrijwilligerswerk met elkaar zien te combineren. Je hebt ook echt een achterban nodig die je hierin steunt. Verder leer je mensen kennen. Je leert openstaan voor dialoog, tegen kritiek kunnen, dat ook. Want mensen vinden er snel iets van. Het geeft mijn leven zin en levert me veel energie op. Ik doe het vanuit het idee van leuk. Niet uit het idee van plicht of moeten. Momenteel ben ik ook weer lid van het parochiebestuur, nu voor het gebouwenbeheer. Ik tuinier ook graag, in de parochietuin en op de begraafplaats aan de Dijkweg.

Doe je nog meer?
Ik ben betrokken bij de streamingsdiensten van de kerk. Daar zijn we in coronatijd mee begonnen, maar het voorziet echt in een behoefte bij ouderen en mensen die wegens ziekte niet naar de kerk kunnen. Verder ben ik ook collectant. Voor de Zonnebloem ben ik regelmatig chauffeur voor de Zonnebloemauto. Mensen kunnen die huren met of zonder chauffeur. En tenslotte ben ik ook sinds november 2022 voorzitter van de KBO afdeling Honselersdijk, Naaldwijk en Maasdijk. De KBO is plaatselijk voor ondersteuning, voor senioren ook komen wij op voor hun belangen, zowel plaatselijk, regionaal of landelijk. Wij als vereniging organiseren voor de senioren diverse activiteiten zoals bijeenkomsten op de zondagmiddag, een midweek, een boottocht en nog diverse andere activiteiten.

Is het allemaal niet een beetje veel?
Misschien. Maar het past wel bij mij. (Nadenkend) Maar het is wel waar dat ik lastig ‘nee’ kan zeggen.

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.hhw@uitgeverijwestmedia.nl.