Op de Pijp met Wilma Voskamp

Waar kom je vandaan?

Geboren en getogen in ‘s-Gravenzande. Het één na laatste kind van acht in een tuindersgezin. Eén van mijn broers is overleden toen hij dertien was. Dat kan ik me niet meer zo goed herinneren, maar ik weet wel dat het grote impact had op ons gezin. Mijn vader was kouwe tuinder en teelde ook nog lange tijd druiven tot dat in de jaren ‘70 zo onrendabel werd dat hij ze weg deed. Druiven kun je maar één keer per jaar oogsten, dus het moet het hele jaar goed gaan. En er kán veel mis gaan. Die spanning, die voelde ik ook wel aan als kind. Tegelijkertijd herinner in me de krenttijd, waarin mijn moeder en andere vrouwen in de serre aan het werk waren. Daar kwam ik dan koffie en lekkers brengen. Tijdens het krenten had je vaak mooie gesprekken. In die tijd had je geen psycholoog nodig.

Wat wilde jij worden?

Al mijn zussen gingen in de verpleging. Dus ik ook. Na de Prins Bernhardschool in de Heenweg, de mavo aan de Kreeklaan en de havo op de Sweelincklaan startte ik met de inserviceopleiding in het Rode Kruis Ziekenhuis in Den Haag. Werken én leren. Na de opleiding werkte ik een poos in het Reinier de Graaf Gasthuis in Delft voordat ik overstapte naar de wijkverpleging. Dat heb ik vervolgens 30 jaar gedaan.

Waarom die overstap?

Ik wilde meer, en persoonlijker contact met de mensen. Dat vind ik belangrijk. Inmiddels is er ook in de thuiszorg veel veranderd. De zorgverzekeraar bepaald nu bijna alles. Dat is niet per definitie slechter, maar er is wel minder tijd voor de mensen. Tegelijkertijd hebben mensen niet altijd een goed beeld wat wij als wijkverpleegkundigen wel en niet mogen en kunnen.

En na die dertig jaar?

Nam ik een sabbatical. 1 april 2023. Ik heb toen zeven weken op een camping in Zuid-Limburg gewerkt. Heerlijk vond ik dat. Niet meer die druk. Daarna besloot ik het anders te gaan doen. Ik ben nu ZZP’er in de zorg. Dat betekent dat ik meer invloed heb op wat ik wel en niet doe. Zo ben ik o.a. verpleegkundige op vakantiepark Vlugtenburg. Vakantiegangers die zorg nodig hebben kunnen mij inhuren.

En je hebt meer tijd voor vrijwilligerswerk…

Maar vrijwilligerswerk doe ik al heel lang. Op mijn vijftiende begon ik al bij kringloopwinkel De Recycling. Met de bakfiets spullen ophalen. Alles angstvallig bij elkaar houden zodat het niet van de fiets afviel… Kassa, inname, verkoop, ik heb alles gedaan.

En nu zit je bij The Vineyard...

Sinds vier jaar. Ik zit zowel in team horeca als team groen. Dat betekent bijvoorbeeld dat ik rondleidingen geef, maar me ook bezig hou met de druiven. Krenten, binden…

The Vineyard is iets anders dan de vroegere Westlandse Druif…

Net als de druivenserres van mijn vader bleek het themapark De Westlandse Druif uiteindelijk niet levensvatbaar. In 2019 ging het dicht. In 2021 nam The Vineyard (thevineyardwestland.nl) het over. De visie van John van Antwerpen, Joran Pronk en Pedro Mosterd was om enerzijds de historische druiventeelt te behouden en anderzijds een plek te creëren voor ‘rust, ontmoeting en zingeving’. In eerste instantie in de vorm van een restaurant, waar gasten niet alleen konden eten, maar ook in gesprek konden gaan. Dat liep op zich wel, maar het kostte ook veel en sloot uiteindelijk toch te weinig aan op de visie. In 2024 werd het restaurant gesloten, maar wat veel mensen niet weten is dat er daarna een doorstart is geweest: inmiddels bakt Adore de appeltaart voor de koffie op woensdag- en vrijdagochtend.en de broodjes bij de aanschuiflunch Adore is een dagbesteding voor jongeren met een beperking. Daarnaast gebeuren hier nog allerlei andere dingen. We zijn een soort wijkgebouw. Zo is er ‘Beweeg & Balans’ voor vrouwen en moeders ‘Bibles & Barbells’ voor mannen, en Café Goud voor jongeren. Je hebt de Fixyard, een ontwikkelplek voor jongeren en jongvolwassenen. Binnenkort start wellicht de Fietsyard, waar jongeren, onder begeleiding, fietsen kunnen gaan repareren. En op 1 mei start de Bakeyard, een bescheiden eigen bakkerij waar o.a. desembrood gebakken wordt. Desembrood heeft meer tijd nodig. Passend wel dus. Op 2 mei is er een moederdag-event. Zelf organiseer ik op 11 en 28 mei en op 8 juni een ‘lunch in de kas’. Dat kan dan nog. Later in juni, als de druiven gaan kleuren, wil je liever niet meer met publiek de kas in.

En dat alles met een duidelijke geloofsintentie…

The Vineyard is ontstaan vanuit en geloofsvisie. Maar we zijn géén kerk, al worden hier wel diensten en bijeenkomsten georganiseerd. Niet door onszelf, maar wij stellen de ruimte beschikbaar. Geloof is voor mij ook belangrijk, maar dat is niet mijn enige motivatie om dit werk te doen. Sowieso ben ik meer van het werken dan van het bidden. Liever een kop soep aanbieden dan een geloofsgesprek. Maar het kan hier allebei. Voor mij komen hier geloof, maar ook mijn eigen familiegeschiedenis samen. Geloof speelde ook een belangrijke rol in ons gezin, maar ik vind het ook heel mooi dat ik kan helpen de druiventeelt in Westland te behouden. En het is meer verbonden dan je denkt.

Wat heeft druiventeelt met geloof te maken?

Geloofsleven wordt vaak vergeleken met wijnbouw of druiventeelt, ook in de Bijbel. De druif is bijvoorbeeld een gewas dat veel aandacht nodig heeft. Anders verwildert hij heel snel. Zo hebben wij als mensen ook kaders nodig denk ik. En af en toe een ijkpunt, anders groeien we ook wild uit. We hebben allemaal een vorm van leiding nodig. En soms moeten we ook gesnoeid worden. Dat is niet leuk, maar wel nodig als je goede vruchten wilt hebben. Snoeien, dat doe je zo dicht mogelijk bij de stam, maar wel zó dat er nog leven mogelijk is. Dat kan soms drastisch zijn. Zo drastisch dat je denkt: dat wordt nooit meer wat. Maar kijk, het jaar daarop is er weer volop vrucht.

Hoe ben jij gesnoeid?

Ik denk bijvoorbeeld toen ik stopte met mijn baan. Ik was ook een beetje ‘wild gegroeid’. Teveel van mezelf afgedwaald. Een ander bepaalde wat ik moest doen. Het was nodig dat ik die regie weer zelf in handen nam. En dat is een belangrijk doel van The Vineyard denk ik: mensen weer dichter bij hun stam brengen. Je eigen zelf, of iets groters. We proberen hier om mensen te helpen om te bloeien. Op allerlei manieren. Dus ook door de druiventeelt. Net als mijn moeder merk ik hoeveel goede gesprekken je kunt hebben in de kas. Niet alleen geestelijk, maar vooral menselijk, want voor mensen en druiven geldt; het hele proces heeft aandacht nodig!