Op de Pijp met… Sanne Riezebos

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren en opgegroeid in De Lier, samen met mijn zus. Mijn vader is rijksambtenaar. Mijn moeder is een levend voorbeeld van een leven lang leren: ze was IC-verpleegkundige, juf op een basisschool, ze leidde docenten op het primair onderwijs op in verschillende specialismen en heeft nu een mindfullnesspraktijk.

Een voorbeeld voor jou?

Ja, zeker. Hoewel ik uiteindelijk in de voetsporen van mijn vader getreden ben want ik ben ook rijksambtenaar. Na de Mauritsschool ging ik naar het Grotiuscollege in Delft. Tweetalig VWO. Vervolgens heb ik geschiedenis gestudeerd: mijn bachelor in Leiden en mijn master Politiek en Parlement in Nijmegen. Geschiedenis heb ik altijd leuk gevonden. Tijdens mijn studies liep ik stage bij de Kiesraad en bij het Ministerie van Binnenlandse zaken. Toen ik was afgestudeerd kreeg ik een werkervaringsplek bij een adviesbureau voor regionale samenwerking tot er een vacature bij Binnenlandse Zaken voorbij kwam: inrichting van de Rijksoverheid.

Wat hield dat in?

Hoe je omgaat met onafhankelijke instellingen die met publiek geld betaald worden, zoals de Kiesraad. Dat is politiek en bestuurlijk best lastig, want je moet als regering wél kunnen controleren en verantwoorden, maar je mag je er niet inhoudelijk mee bemoeien. We hebben in die tijd onder andere een digitale tentoonstelling georganiseerd en een beleidsgeschiedenis geschreven. Zo kwam mijn studie toch van pas. Geschiedenis is belangrijk. Ik denk dat je pas dingen kunt veranderen als je weet waarom ze (geworden) zijn zoals ze zijn. Daarna hield ik me bezig met de inrichting van het decentrale openbaar bestuur. Hoe gemeenten en provincies beter kunnen samenwerken en welke randvoorwaarden daarvoor nodig zijn. En hoe de lokale overheid daarin dan sturend en controlerend kan zijn: zowel slagvaardig als democratisch verantwoord.

Maar je werkt nu niet meer…

Nee. Al hoop ik dat in de toekomst weer enigszins te kunnen oppakken. In 2024 viel ik uit. Ik kreeg Covid en daar herstelde ik maar niet van. Ik bleef moe. Eerst werd gedacht aan longcovid. Toen aan een burn-out. Ik kreeg ergo- en ademtherapie, mindfulnesstraining, maar dat haalde niets uit. Mijn therapeuten zeiden dat zij vermoedden dat het toch iets medisch moest zijn. Ik had ook andere rare symptomen; hoofdpijn. Bloedneuzen. Duizeligheid. Maar artsen konden steeds niets vinden. Het meest vreemde symptoom was dat ik voelde hoe de hitte in mijn lichaam naar mijn hoofd stroomde. Nu achteraf weten we dat dat kleine epileptische aanvallen waren.

Wanneer werd duidelijk wat je had?

In november 2024. Ik zou gaan wandelen en ineens viel ik om. Schuimbekken. Schokken… ik werd wakker in de quick response auto van de ambulance en raakte in paniek want ik was een kwartier kwijt. Ik blijk 9 minuten buiten westen te zijn geweest. Naar het ziekenhuis voor een spoed MRI, en vlak daarna een tweede met contrastvloeistof. Dan weet je al: dat is niet goed. En inderdaad: ‘sorry mevrouw, maar we denken dat het een tumor is.’ Een multidisciplinair team keek ernaar en hun terugkoppeling kwam als een schok; ik had namelijk in 2020 ook een MRI gehad. Daar was toen niets op te zien. Maar terugkijkend constateerden ze: de tumor was er en we hebben ‘m gemist.

Dat is schokkend inderdaad…

Ik was zó boos. Het heeft tijd gekost om weer vertrouwen te krijgen in de artsen. Ik was enorm kritisch en vroeg ze: geloven jullie zelf in de behandeling die jullie me gaan geven? Daar hebben we hele gesprekken over gehad.

Wat hield de behandeling in?

Een operatie, gevolgd door 30 bestralingen, en 12 chemokuren. Bij een hersentumor krijgen ze bijna nooit alles helemaal weg.

Een hersenoperatie klinkt… angstaanjagend

Als je weet dat het je enige kans is… maar ja. Ik durf wel te zeggen dat ik bang was. Ik heb vooraf een euthanasieverklaring getekend, mijn ouders gemachtigd zodat zij ‘de stekker eruit’ konden laten halen als ik een kasplantje of zo zou worden. Ik moest nadenken over wie mijn spullen zou krijgen. Dat hoort niet. Dat was ook voor hen heel erg, en voor mijn zus die toen hoogzwanger was. Maar ze zijn allemaal een enorme steun geweest, vooral mijn zus. De operatie zelf was eigenlijk best goed en volgens de artsen zelfs gezellig.

Eh, gezellig?

Ik heb ervoor gekozen om wakker te blijven tijdens de operatie. Omdat dat de beste kans geeft dat ze de tumor veilig kunnen weghalen. Ik heb dus tijdens de operatie ‘college’ gegeven over mijn werk. Over staatsinrichting, de ambtenarenwet , monumenten, maar ook over andere zaken, zoals Star Trek in vergelijking met Star Wars. De operatie heeft vier uur geduurd en er is een tumor van zeven bij vier bij drie centimeter weggehaald. En na afloop bedankte de klinisch linguïste me voor de interessante les. Zij was echt het gezicht dat ik zag tijdens de operatie. Vooraf hadden we ook uitgebreid gesproken.

Dat was goed voor het vertrouwen?

Ja. Uiteindelijk ben ik in dit ziekenhuis geholpen door fantastische mensen. Ook tijdens de bestralingen en chemo. Zo lief! Je voelt je echt een mens daardoor. Aan het eind van het traject kreeg ik een bedeltje van een klavertje: veel geluk! Dat draag ik nu altijd bij me.

Is alles weg?

Nee. Dat kan dus niet. Het is wat ze noemen ‘stabiel’ en dat is het best haalbare. Maar het zit er nog en de verwachting is dat het op termijn weer zal gaan groeien. Mijn levensverwachting is beperkt. Maar dat wil niet zeggen dat ik me er bij neerleg. Ik heb Hailey beloofd dat ik haar haar rijbewijs ga zien halen en daar ga ik voor. Ik maak plannen. Eerst herstellen van de chemo, dan misschien weer wat werk oppakken. Ik ben blij met iedere dag die ik krijg maar ik neem er toch geen genoegen mee.

Pieker je niet?

Soms heb je een slechte dag. Ik krijg hulp, van een psycholoog, een coach, de dominee. Ik voer gesprekken en ik mediteer. En soms kijk ik omhoog. Ik probeer positief te blijven. Onlangs las ik in de kerk Spreuken 17 vers 22 voor: Een vrolijk hart bevordert een goede gezondheid, een sombere geest verzwakt het lichaam. Mindset telt.

En je gaat nog meer doen…

Op 9 mei loop ik 10 kilometer in een sponsortocht om geld op te halen voor hersentumoronderzoek. Dat is hard nodig want het is nog niet te genezen en de laatste 20 jaar zijn er geen doorbraken geweest. Met mijn ervaringen wil ik graag het bewustzijn rond deze verraderlijke ziekte bevorderen; Luister naar je lichaam. En bijdragen aan het onderzoek. Daarin ben ik gelukkig niet alleen. Er lopen 60 mensen uit De Lier mee in de tocht. Vanuit het dorp komt ook enorm veel steun. Dorpsgenoten, ondernemers en organisaties zoals SV De Lier steunen me en dragen financieel bij. Dat voel ik ècht. Of ik zelf nog profijt van onderzoek ga hebben weet ik niet, maar anders is het voor anderen. Er zijn er velen zoals ik. De meesten van hen kunnen die tocht niet meer lopen. Ik doe het ook voor hun gedachtenis! Sanne steunen?

Kijk op https://www.sterkensportief.nl/fundraisers/natasja-overbeeke-2