Elf jaar lang was ze leidster op kleuterschool De Zonnestraal in Heenweg. Acht albums met foto’s, krantenknipsels en briefjes herinneren aan die tijd. Maar nu zoekt ‘juf Van der Roest’, Gijsbertha van Daalen, daar een andere plek voor. “Mijn kinderen kunnen er niets mee.” Gijsbertha is getrouwd met Koos en woont in Hoek van Holland. Samen hebben ze 3 kinderen en 8 kleinkinderen.

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren in Maastricht. Maar omdat mijn vader stalbaas was voor Van Gend en Loos ben ik in mijn jeugd verschillende keren verhuisd, iedere keer als hij naar een grotere stal werd bevorderd. Eerst naar Groningen en later naar Den Haag, waar hij een stal had met 80 paarden. Helaas is hij vroeg overleden, toen ik 21 was. Dus vijftien jaar nadat we in Den Haag kwamen wonen. Ik herinner me nog hoe we de paarden over de drukke Rijswijkse weg moesten leiden. Maar in Den Haag waren de dagen van paard en wagen al geteld. Ik had dus zeker geen slechte jeugd maar dat voortdurende verhuizen kost je ook wel een deel van je jeugd. In Den Haag konden ze mijn Groningse accent niet erg waarderen en er waren ook dingen die je als meisje niet mocht.

Zoals?

Ik wilde al vanaf dat ik vijf was ‘juf’ worden, maar die opleiding mocht ik niet gaan doen. Na de Julianaschool stuurden ze me naar de huishoudschool. Dus ik heb een hele grote omweg gemaakt. Eerst de opleiding kinderverzorgster. Maar ook van daaruit mocht ik niet naar de kleuterkweek. Uiteindelijk werd ik assistente van de school van de toenmalige Adventkerk in Den Haag. Daar heb ik toelatingsexamen gedaan en kon ik tenslotte naar de avondschool in Vlaardingen. Een moeilijk jaar was dat, maar toch gehaald. En ook de hoofdakte. In 1966 vond ik een baan als hoofdleidster bij De Zonnestraal in de Heenweg. Elke dag op de brommer erheen vanuit Den Haag.

Hoe zag de Heenweg er toen uit?

Er was veel minder bebouwing. De school stond midden tussen het veld en de kassen. Toen ik begon waren er maar twee klassen. Later werden dat er vier en, heel kort, zelfs vijf. Wel grote klassen van ongeveer dertig kinderen.

Kon je het vinden met de tuinders en de tuinderskinderen?

Ik vond het heerlijk! Ik ben ook nooit zo ‘stads’ geweest. Als de school uitging renden de kinderen naar huis, maar later op de middag kwamen er geregeld terug voor een praatje. Want thuis werd natuurlijk hard gewerkt. Ik was nooit voor 18.00 uur weg.

En uiteindelijk bleef je er…

In ‘s-Gravenzande in ieder geval. Want daar ontmoette ik Koos. Een echte breeje durper van de Papedijk. We werden gekoppeld door de ouders van kinderen van school. Die kinderen waren ook onze bruidskinderen op ons huwelijk in 1976.

Wat is je uit die tijd vooral bijgebleven?

Dat het leuk, gezellig en spontaan was. We hoefden nog geen uitgebreide administratie bij te houden. Je was er echt voor de kinderen. Als die naar de lagere school gingen schreef je een verslagje en dat was het wel. Maar wat me ook nog goed is bijgebleven is het overlijden van een van onze kinderen op school. Een jongetje dat verdronk. Ik hoorde dat op school en moest huilen. Dat maakte ook weer diepe indruk op de kinderen.

Dat kan ik me voorstellen…

Maar doorgaans was het gewoon leuk. Een groot feest. En als er problemen waren, dan werden die altijd opgelost. Soms was je ook een soort sociaal werkster.

Het zal ook niet zo rijk geweest zijn als nu…

Er was weinig in die tijd. We hadden een paar karren, springtouwen. Een zandbak. Maar kinderen waren creatief hoor. Ze konden met blikjes en touwtjes spelen en dan hoorde je ze niet. Aan het eind van het jaar hadden we altijd een musical. Met kerst beeldden we het kerstevangelie uit, waar iedereen naar kwam kijken.

En daar zijn allemaal foto’s van…

Daarvan, en meer. Ik heb in totaal acht albums vol. Van de jaren 1967 tot 1976. Niet alleen foto’s, maar ook briefjes die ik van ouders kreeg, en andere herinneringen. Ik bewaarde van alles. Uiteindelijk ben ik na 11 jaar wel gestopt bij De Zonnestraal, omdat ik zwanger was.

Toen werd je huisvrouw?

En tuindersvrouw. We tuinden aan de Maasdijk. Eerst hadden we daar een caravan, later hebben we een huis gebouwd. Eerder had ik al bij de tuinder achter de school leren tomaten dieven. Later leerde ik ook druiven krenten. Maar uiteindelijk heb ik mezelf nooit als tuindersvrouw gezien. Altijd als onderwijzer.

Je ging terug het onderwijs in…

Ik hield contact met het onderwijs en ontdekte dat ik het toch teveel miste. De Hoekse Hillschool in Hoek van Holland vroeg me als invaller. Eerst groep zes, want ik voelde me het meest thuis in de onderbouw. Later werd dat toch groep acht. Ik heb daar vele jaren gewerkt en nog even de nieuwe school meegemaakt. Nog steeds gaan we jaarlijks met een groepje oude collega’s een dagje weg. Ik heb ook op Het Startblok in Honselersdijk gewerkt. Op mijn 68e ging ik officieel wel met pensioen, maar dat betekende niet dat ik echt stopte. Ik heb sindsdien bijles gegeven. Vooral rekenen en Nederlands. Op de oude manier. Dat werkt vaak toch beter dan al die nieuwe methoden. Neem staartdelingen. Die moeten kinderen nu oplossen door eerst de tafel op te schrijven en dan de deling te maken. Dat is toch veel omslachtiger?

Zijn de kinderen van nu anders dan toen?

Als je ze alleen hebt niet. Maar bijles is natuurlijk anders dan les geven in de klas. Wie bij mij komt moet wel gemotiveerd zijn. Maar ik vind het toch gewoon heel leuk. Daarom ben ik dat al die jaren blijven doen. Maar nu, op mijn 83e, vind ik het wel mooi geweest. De laatste jaren is er ook veel in het gezin gebeurd. Ik ben een jaar lang nu fulltime mantelzorger geweest. Gelukkig gaat het nu beter.

En zit je met je albums…

Ik heb ze al die jaren bewaard. Maar ja, wat moet ik er nu mee doen? Ik blijf ook niet eeuwig leven. En mijn kinderen kunnen er niks mee. Maar het is natuurlijk eeuwig zonde als het straks in de container verdwijnt.

Wat zou je dan willen?

Ik weet niet of een archief hier belangstelling voor heeft? Maar wat mij betreft mogen mensen die in die tijd op De Zonnestraal zaten ook contact opnemen om de albums te komen bekijken. Als er foto’s zijn waar ze op staan, dan mogen ze die uitzoeken en meenemen. Ik zou het heel leuk vinden als de foto’s zo weer op een goede plek terecht komen.

Klinkt goed. Hoe kunnen mensen contact opnemen?

Door te mailen naar gwdaalen@chello.nl of te bellen naar 06-28424827. Dan spreken we een locatie af om de albums te bekijken!