‘Vriendschappen opdoen, en jezelf te kunnen zijn, dat is het belangrijkste dat er is’

Door Esdor van Elten

“Een scout trekt er samen met anderen op uit om de wereld te ontdekken en deze meer leefbaar te maken. Een scout is eerlijk, vriendelijk en zet door. Een scout is trouw, waardebewust en zorgt goed voor de natuur. Een scout is behulpzaam en respecteert zichzelf en anderen.” Het zijn woorden die iedere scout kent, maar voor déze groep werken de woorden misschien nog wel dieper door. De Wegelaergroep is namelijk een scoutinggroep voor mensen met een lichamelijke of geestelijke beperking. En deze week zijn ze op kamp op het scouting kampeerterrein Staelduin aan de Maasdijk in ‘s-Gravenzande.

Rustmoment

“De vlagceremonie is een rustmoment”, legt groepsbegeleider Jeroen Glasbergen uit. “Een moment met elkaar en om het programma voor de dag door te nemen.” Voor deze dag staat onder andere Triviant spelen op het programma. “En we maken vanmiddag een uitstapje naar ‘s-Gravenzande”, voegt Carin van de Craats eraan toe. Zij is ook leiding en tevens vertrouwenspersoon van de Wegelaergroep. Een oudgediende in de scoutingwereld, kun je wel zeggen: “Ik ben op mijn zevende begonnen en ik ben nu 76”, vertelt ze. Jeroen is al 36 jaar scout. “Scouting trekt harder dan vijf paarden, voegt Ed van Iterson, voorzitter van Scouting Wegelaergroep, eraan toe. Hij is ook al vijftig jaar betrokken bij de scouting, waarvan de laatste 12 jaar bij de Wegelaergroep. Het is duidelijk, scouting is niet alleen maar een activiteit, het is een ‘way of life’.

Scouts met een beperking

De Wegelaergroep bestaat sinds 1971, toen de Van Laergroep (jongens) en de Wegeli-Van Pallandt groep (meisjes) met elkaar fuseerden. Maar de oorsprong van de eerdere groepen gaat terug tot het begin van de twintigste eeuw. Vroeger stonden deze scoutinggroepen bekend als de ‘blauwe vogels’. Het motto van de Wegelaergroep is: ‘21% stabiel, 32% Mobiel, 44% Beperkt, 100% Wegelaer.’ De groep is Haags: dat blijkt wel uit het feit dat de groen-gele vlag trots naast de clubvlag wappert, en heeft haar eigen clubhuis in Scheveningen. “Op dit moment hebben we ongeveer 25 leden, waarvan er 13 nu op kamp zijn, los van de daggasten.”, vertelt Ed. “We zijn één van de 17 scoutinggroepen voor mensen met een lichamelijke en geestelijke beperking. Denk aan mensen met het down syndroom, autisme, ptss of een lichamelijke beperking. We hebben van alles.”

Speciale behoeften

Een speciale groep dus, met speciale behoeften: “Rust is belangrijk”, benadrukt Jeroen nog eens. “Rust, voorspelbaarheid, duidelijkheid. Dat is voor alle kinderen goed, maar voor deze groep nog iets meer.” En natuurlijk zijn er ook andere dingen nodig, zoals toegankelijkheid: “Een van de redenen dat we hier op dit terrein ons kamp houden is omdat hier aangepaste sanitaire voorzieningen zijn”, aldus Carin. “Bovendien is het dichtbij genoeg om snel weer naar ons eigen clubhuis te kunnen gaan als dat nodig mocht blijken.” Scouting Kampeerterrein Staelduin, aan de rand van het Staelduinse Bos, wordt beheerd door vrijwilligers en beschikt over 11 kampeervelden. “Wij hebben bewust een veld vlakbij het sanitairgebouw.” Toch moet de leiding van de groep ook hier soms nog improviseren: “Dingen zijn bij ons nu eenmaal niet altijd vanzelfsprekend. Een van onze scouts kan ‘s nachts niet naar het toilet. Daar hebben we dus een noodtoilet voor gemaakt zodat ze niet naar het sanitairgebouw hoeft. Maar we moeten haar nog wel helpen.”

Zelfredzaamheid

Inspannend? Ja, maar dat is het waard, en het past helemaal in de scoutinggedachte. “Een scout is behulpzaam en respecteert zichzelf en anderen, is immers een regel uit de belofte”, citeert Ed. “Onze scouts zijn ‘anders’ maar het scoutingspel dat we spelen is hetzelfde als welke andere reguliere groep dan ook. Een scout trekt er samen met anderen op uit om de wereld te ontdekken en deze meer leefbaar te maken.” Dat betekent dat ook de Wegelaergroep de natuur in trekt, leert over de wereld en de natuur, en vaardigheden opdoet. Vaardigheden die gericht zijn op zelfredzaamheid. En dat betekent dat ook de Wegelaerscouts deze week kennis maken met één van de kenmerkende aspecten van een kamp: corvee. “Daar moesten ze de eerste dagen even aan wennen”, lacht Carin. “Maar inmiddels gaat het prima.” Dat blijkt: de scouts zijn zingend en dansend bezig met het afwassen van de ontbijtboel. “We dagen onze scouts uit”, zegt Jeroen. “Bijvoorbeeld door een kookwedstrijd te organiseren of ze op pad te sturen, waarbij we wel helpen en aanwezig zijn, maar ze toch vooral zelf hun weg laten zoeken.”

Vaardigheden

Zo’n ‘hike’ is deze week uitgezet door Bryan. Hij zit al tien jaar bij de groep, waarvan de laatste twee jaar als leiding. “Door zuurstofgebrek bij zijn geboorte heeft hij een lichte verstandelijke beperking, maar dat weerhoudt hem niet om zich volledig in te zetten. Op zijn shirt prijken de badges van vaardigheden die hij behaald heeft, zoals vuur maken en EHBO, of evenementen en activiteiten waar hij bij was. Door lichte tegenslagen laat hij zich niet uit veld slaan: “Toen ik de hike uitzette was één van de paden nog hard”, vertelt hij. Nu was het door de droogte allemaal mul zand geworden. Dat is dan even een uitdaging om daar met rolstoelen doorheen te komen.” Maar ook dat lukte, want immers: scouts helpen elkaar. Het bevalt Bryan als leiding: “Het is leuk om de ontwikkeling van anderen te zien.”

Erbij horen

Dat geldt dus ook voor Maja en Aynur, die elkaar hielpen bij het voorlezen van de scoutingwet. “Juist het samen zijn, erbij horen, dat is zo mooi aan de scouting”, vertelt haar moeder Katherina, die deze dag een handje meehelpt. “Maja zit nu drie jaar op scouting. Ze heeft een lichamelijke en verstandelijke beperking en zit op het autistisch spectrum. Voor haar was het moeilijk om vrienden te vinden. Omdat ze echt een natuurfreak is besloten we de scouting te proberen en ze vindt het geweldig. Ik heb haar nooit hoeven motiveren om te gaan.” In de drie jaar dat ze nu scout is, is Maja enorm gegroeid: “Vooral sociaal. Het is belangrijk dat je kunt zeggen dat je vrienden hebt. Ze heeft ook veel meer zelfvertrouwen gekregen. Vriendschappen opdoen, en jezelf te kunnen zijn, dat is het belangrijkste dat er is. En dat lukt hier heel goed.” Dat geldt ook tijdens de spellen: iedereen wordt gemotiveerd om mee te doen, maar als één van de scouts wat overweldigd is, of echt niet wil, dan is daar ruimte voor.

Volwaardig

De groep mag dan ‘anders’ zijn, binnen de scoutingwereld tellen ze volwaardig mee. “Op Staelduin kamperen op het zelfde moment meerdere scoutinggroepen uit Nederland, maar bijvoorbeeld ook uit Duitsland, en er is volop onderling contact. “Gisteren werd bij een andere groep gezongen voor iemand die jarig was”, vertelt Carin. “Dan zingen wij vrolijk mee. Als je iets nodig hebt kun je zonder meer bij een andere groep aankloppen, en zij ook bij ons.”

Al met al hebben de 10 begeleiders en ouders die een handje helpen, wel hun handen vol aan de 13 scouts. Het is leuk, maar ook inspannend. “Als de week voorbij is moeten we wel even bijslapen”, verwacht Jeroen. “Maar we mogen dan ook terugkijken op een fantastische week!”