ZAANSTREEK - Koos van der Woude kwam op 11 oktober 1965 als 20-jarige knaap als monteur in dienst bij de productiebedrijven van Albert Heijn. Dat werk deed hij tot de verhuizing in 1993. Het leverde hem veel mooie verhalen op die de Zaandammer heeft opgeschreven. In het Nieuwsblad Zaanstad publiceren we zijn mooiste pennenvruchten in de rubriek ‘Uit de fabriek geklapt’.
Voor een van mijn ritjes hoefde ik niet ver. Het AH filiaal aan de Vermiljoenweg in Zaandam. Daar moest ik voor een actie de koffieplantage opstellen. In de winkel stond een koffieapparaat voor de klanten. Daarvoor moest nu betaald worden. Twee oudere dames stonden besluiteloos voor het moderne geval en zichtbaar onder de indruk van het glimmende ding met knoppen. Dat was wel iets anders dan koffie malen en heet water opgieten.
Een van de oudjes kende ik terloops uit het verzorgingstehuis waar mijn moeder vertoefde. Ze kwamen op me toe lopen. “Weet U hoe dat ding werkt”, vroeg een van hen. “Er moeten muntjes in, van 20 en een van 5 cent”, vertelde ik hen. “Heb jij los geld Truus”? Ze keek teleurgesteld. “Nee Greet, kan je niet pinnen dan?” Ik keek in mijn portemonnee. “Kijk eens wat ik heb”.
‘Wel veel knopjes, Truus’
Ze bestudeerden het apparaat. “Wel veel knopjes, Truus, zie jij een gleuf waar het in moet?” De onrust sloeg toe. Ik besloot voor reddende engel te spelen. Wat voor koffie willen jullie hebben. Zwart, met melk of cappuccino?”, vroeg ik. Dat bleek het probleem nog groter te maken. “Wat een dranken zitten er in dat ding Greet. Wat wil jij, gewoon zwart toch?”
Toen de gleuf gevonden was, stopte Truus het geld er in. Maar er gebeurde niets. Op een sticker stond; bij weigeren op de knop drukken. Het geld kwam terug en ging opnieuw in de gleuf. Het apparaat bleef zo dood als een pier. “Wat een ingewikkeld ding ”zuchtte Greet. “Misschien zijn de bekers op of moet de koffie aangemaakt”.
Ik druk op de knop voor zwarte koffie. Tot grote verbazing van de dames klonk er gerammel in het ding en plofte er een bekertje in de houder. Uitbundig wilde Truus het bekertje pakken. “Er zit nog niks in”, pakt Greet haar hand vast. Ineens ploft er straal donker water in de beker. Als Greet het bekertje wil pakken, riep Truus: “Effe wachten, hij druppelt nog”.
Als Greet eindelijk met haar bekertje in de hand staat, zegt Truus bedremmeld: “ En ikke dan!” Opnieuw tover ik nog twee muntjes uit de knip. “Kijk eens, voor een ander bakkie”. Verheugd kijkt ze me aan en stopt geld in de gleuf.
Ik kijk toe of het deze keer wel goed gaat. “Ik betaal het terug hoor. Ik ken U wel, U schrijft toch die verhaaltjes in het krantje van Mennistenerf. Dit niet opschrijven hoor!” Toen ik het bekertje in de houder zag, gevuld met koffie, ging ik lachend verder met mijn werk. “Dat kan ik niet beloven hoor”.
Meer nieuws uit Zaanstad?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie