Tien vragen aan… Theo Versteegen

Wie ben je?

Ik ben Theo Versteegen, heb in mijn leven heel wat verschillende rollen gehad. Als fysiotherapeut heb ik in verschillende werkkringen en plaatsen gewerkt. Momenteel ben ik opa en vader, daarnaast doe ik in meerdere groene groeperingen vrijwilligerswerk. Mijn meeste tijd gaat zitten in de rol van klimaatburgemeester. In de winterperiode de Bomenhub een goede tweede qua tijdsbesteding. Tevens ben ik energieklusser Stichting Welzijn, energiecoach Calorie, plogger en inzamelaar gebruikt gereedschap voor VAI. En ik ben duursporter, vooral lopen en fietsen (lange fietstochten met mijn vrouw) en als het kan: natuurijs-schaatsen, op 27 december 2025 voor het laatst, op het Naardermeer! Ik verveel me niet.

Waar en wanneer ben je geboren?

In Zoeterwoude, december 1952, ben ik geboren en getogen, als middelste in een groot gezin. Opgegroeid op de boerderij die mijn vader en moeder gestart hadden. Van jongs af aan was meewerken op de boerderij de standaard. De boerderij leverde al ons eten: groentetuin, zuivel, kaas, boter. Alles werd hergebruikt, alles werd goed onderhouden en zo nodig gerepareerd. ‘Zuinigheid met vlijt bouwt huizen als kastelen’, mijn moeder had overal gezegdes voor en die komen nog altijd bovendrijven in situaties. Mijn vader is jong overleden, ik was toen 15 jaar. Dat heeft veel impact op ons gezin gehad. Met elkaar hebben we de boerderij draaiende gehouden.

Wat maakt jouw band met de gemeente speciaal?

Castricum is de plaats waar onze vier kinderen opgegroeid zijn. We zijn in 1990 hier in Castricum komen wonen. De kinderen waren toen in de leeftijd tussen 0 en 7 jaar. Via de kinderen, het schoolplein en de sportclubjes hebben we in Castricum ons netwerk gestaag uitgebouwd. Ik ben me gaan inzetten als jeugdleider bij de voetbalvereniging CSV, toen mijn zoon daar ging voetballen. Vervolgens ben ik lange tijd schaatstrainer jeugdschaatsen geweest bij de VKIJ, toen mijn dochters aan het schaatsen toe waren (basisschool). Heb daardoor veel leuke mensen leren kennen.

Wat is de mooiste plek in de gemeente?

Bewegen is één van mijn hobby’s. Rennen doe ik al sinds ik de koeien ging halen in de wei als het melktijd was. Ik liep altijd te rennen, te draven, heerlijk. Castricum heeft een prachtige achtertuin. Het duin en bosgebied, het strand. Wekelijks loop ik te ‘trailrunnen’ in dat schitterende natuurgebied. Momenteel trainend voor mijn dertigste deelname aan de Halve van Egmond.

Welke herinnering aan je woonplaats is jou dierbaar?

Feitelijk heb ik vier woonplaatsen gehad: Zoeterwoude: de boerderij en mijn schooltijd/opleidingstijd in Leiden, waar ik de middelbare school en opleiding fysiotherapie deed. Dar es Salaam waar ik als ontwikkelingswerker SNV drie jaar gewerkt heb; Hengelo waar onze kinderen geboren zijn. Castricum waar ze zijn opgegroeid en waar ik nu in mijn pensioentijd als vrijwilliger mijn leven zin geef. Elke woonplaats heeft zijn eigen dierbare herinneringen. Momenteel ben ik doende om de herinneringen in Castricum nog uit te bouwen. Door het zinvolle vrijwilligerswerk dat er te doen is en waar ik veel inspirerende mensen ontmoet en mee samenwerk.

Wat is je advies aan de burgemeester?

Een burgemeester heeft enerzijds een symbolische rol, anderzijds een formele rol. In de wereld van nu is er helaas heel veel polarisatie; er wordt te weinig naar elkaar geluisterd. Meningsverschillen worden te veel uitvergroot en compromissen sluiten lijkt te moeilijk. De burgemeester kan in deze situaties verbindend opereren. Door het gesprek aan te gaan met alle partijen, ook als die voor hem gevoelsmatig wat van hem afstaan. Ik adviseer onze burgemeester een rol te pakken als verbinder en vooral ook zijn hart te laten spreken in situaties die ingewikkeld zijn of beladen zijn. Nog zo’n wijsheid van mijn moeder: ‘Geven en nemen’ en ‘Leven en laten leven’.

Wat is het beste advies dat je zelf ooit kreeg?

‘Doen wat ondenkbaar is’; het was pater Franciscaan Kees die deze woorden tot mijn vrouw Marjolijn en mij richtte, tijdens onze oecumenische huwelijksvoltrekking in 1976 in Leiden. Een paar dagen later vertrokken wij samen naar Tanzania om daar als ontwikkelingswerkers in de revalidatie te gaan werken. ‘Doen wat ondenkbaar is’, is een mooi motto; het brengt je veel. Niet alleen praten, maar vooral ook doen. Dat geeft voldoening én hoop!

Wat is het meest avontuurlijke dat je ooit hebt gedaan?

Er zijn meerdere avontuurlijke momenten in mijn (ons!) leven geweest. Maar de grootste sprong in het diepe is toch wel de uitzending als ontwikkelingswerker naar Tanzania geweest. Ik was toen 23 jaar; het was 1976, de wereld was totaal anders, veel groter. Geen social media. Prachtige tijd gehad daar en heel veel mooi werk kunnen doen. De basis kunnen leggen voor een Tanzaniaanse Fysiotherapieopleiding. En in Yombo hebben we lichamelijk gehandicapten (veelal polio) kunnen voorzien van materiaal (door fondsenwerving in onze achterban) van tricycles, die zijzelf construeerden op hun beroepsopleiding.

Wat moeten mensen écht van jou weten?

Mijn inzet voor klimaatrechtvaardigheid is in de wieg meegegeven. Mijn vader en moeder leerden ons voor hoe respectvol met het leven om te gaan. Elk verstoten lam, werd als paplam met een melkflesje met liefde grootgebracht. De boerderij legde de basis hoe om te gaan met de natuur. De uitzending naar de Derde Wereld als SNV-er naar Tanzania gaf mij levenslange inspiratie om solidair te zijn met minder bedeelden, met kansarmen. Sober leven, is geen offer. Het is verrijkend.

Wie volgt jou op in deze rubriek?

Ik geeft het stokje graag door aan Jiska Bours. Via klimaatacties heb ik haar leren kennen als een inspirerende, veelzijdige en verstandige vrouw met veel kennis en ervaring met betrekking tot sociale, maatschappelijke en ecologische onderwerpen.

Mijn vraag aan Jiska is: wat is een bepalende gebeurtenis geweest in jouw leven? Ben je erdoor veranderd?