De muggen verdwijnen uit beeld en de spinnen komen weer tevoorschijn. Deze morgen liep ik met volle overtuiging een spinnenweb in toen ik me naar de trein haastte. Daar stond ik dan, wild om me heen te meppen, terwijl ik geen idee had waar die spin gebleven was. Voor buitenstaanders leek het waarschijnlijk alsof ik de Macarena stond te oefenen.
En dat terwijl ik thuis al weken een bijzondere band heb met een spin. Ze heet Jannie.
Jannie woont boven onze keukendeur en hangt daar inmiddels al zo lang dat ze officieel onderdeel van het huishouden is geworden. We begroeten haar iedere ochtend en wensen haar iedere avond een goede nachtrust.
“Goedemorgen, Jannie.”
“Welterusten, Jannie.”
Het is een prima huisgenoot. Jannie houdt een oogje in het zeil wanneer wij naar ons werk zijn. Ze maakt geen lawaai, laat de wc-bril niet omhoog staan en vergeet nooit het dopje terug op de tandpasta te doen. Ze zit altijd op haar vaste plek. Ik weet waar zij is en zij weet waar zij moet zijn. We hebben duidelijke afspraken.
Wie de klassieker Charlotte’s Web ooit heeft gelezen, weet bovendien hoe fijn het kan zijn om een spin in je buurt te hebben.
Maar een onverwachte, grote spin in huis? Dan is het een heel ander verhaal.
Dan sta ik ineens op een krukje te onderhandelen met mijn partner over wie het beest naar buiten gaat brengen. Laatst hadden we zo’n dikke spin die onder de bank vandaan kwam dat ik met een stapel tijdschriften om hem heen stond te manoeuvreren, alsof ik bezig was met een militaire operatie. Alles om hem veilig naar buiten te krijgen, zonder dat hij ook maar één centimeter de verkeerde kant op zou lopen.
Ik ben niet bang voor spinnen, zolang ik maar weet waar de spin is. En jij?
Liefs, Jasper en Jannie
Meer nieuws uit Den Helder?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie