Mensen vormen rode draad in het leven van Emily Maas

Chrit Wilshaus

Door een goede vriendin (“eigenlijk een oudere zus”) leert Emily Maassluis kennen. “Zelf ben ik afkomstig uit Ouderkerk aan de Amstel. Dat heeft wel iets weg van Maassluis, vind ik; ik ken ook het fenomeen dat de brug openstaat.” In het dagelijks leven werkt Emily bij het Ministerie van Binnenlandse zaken en Koninkrijksrelaties. Daar houdt ze zich bezig met ICT. “Ik ben manager van 40 vrouwen en mannen die ingezet kunnen worden als er - om wat voor reden dan ook - hulp nodig is bij een ICT-project van de overheid. Bevlogen mensen die zeer betrokken zijn bij het functioneren van de overheid.” Emily is het ‘luisterend oor’ voor deze mensen. “Bij mij kunnen ze hun verhaal kwijt. Ook als dat niet werkgerelateerd is.” Emily volgde een studie Informatica en Informatiekunde. “Het leek me een uitdaging om iets te studeren wat echt nieuw voor mij is.” Gedurende haar studie komt ze er echter achter dat hardcore informatica niks voor haar is en besluit ze, zoals ze het zelf omschrijft “meer richting mensen” te gaan. Mensen vormen de rode draad door heel haar carrière, benadrukt ze. “En dan vooral het verhaal van mensen. Ik vind het een uitdaging erachter te komen waarom mensen doen zoals ze doen, wat hen drijft; mensen begrijpen, is wat mij boeit.”

Alles altijd gedeeld

Bij zijn aantreden als burgemeester benadrukt De Vries dat hij deze functie alleen kan uitoefenen doordat het thuisfront, zijn vrouw voorop, hem daarin steunt. “Klopt”, reageert Emily. “We hebben eigenlijk altijd alles gedeeld. Ook bij zijn vorige baan. Als de kinderen op bed liggen, gaan we op de bank zitten met een drankje erbij en nemen de dag door. Dat sparren helpt, brengt ons op ideeën maar houdt ons ook met beide benen op de grond. Hij vraagt mij ook vaak om advies hoe hij iets kan doen en hoe ik ernaar kijk.”

Authentiek

Hoe kijkt ze tegen haar rol van ‘vrouw van de burgemeester’ aan? “Ik vind het belangrijk om authentiek te zijn. Mensen voelen het als je oprecht bent. Samen met Jack run ik een groot en druk gezin. Dat combineer ik met een ambitieuze en uitdagende baan. Dat vult het dagelijks leven behoorlijk. Natuurlijk voel ik me ook betrokken bij deze mooie stad en de gemeenschap waar ik onderdeel van ben geworden. Ik kijk ernaar uit om hier beter bekend te raken en de mensen te leren kennen tijdens de verschillende mooie evenementen in Maassluis zoals de Furieade en Sinterklaasintocht. Daar wil ik op mijn eigen manier ook een bijdrage aan leveren.” Op de vraag of ze goede voornemens heeft: “Doorgaan op de weg die we zijn ingeslagen. Ik ben daar heel blij mee, met Maassluis en met dat we samen als gezin nog hechter zijn geworden; dat bestendig ik graag.”

Paarden

Paarden en het buitenleven zijn de grote passie van Emily. “Maar ook van mijn dochters.” Dat betekent dus ook de stal uitmesten en het werk eromheen. “Ik rijd dressuur en spring. Ik ben zeker geen Ankie van Grunsven maar besteed er wel veel tijd aan; als het even kan, zit ik vijf dagen per week op een paard. Ook doe ik mee aan wedstrijden en ook in onze vakanties spelen paarden een rol. Het is echte liefde; de paarden zijn onderdeel van ons gezin.”

Thuisbasis geworden

Rustig is het allerminst in huize De Vries. Maar dat kan ook niet anders met een groot gezin met nog jonge kinderen. De twee oudste kinderen van de Maassluise eerste burger zijn de deur al uit maar de kinderen van negen, dertien en vijftien huizen nog wel aan de Govert van Wijnkade. Emily: “Dit is een thuisbasis geworden in de korte tijd dat we hier nu wonen; met pakjesavond waren ze er bijvoorbeeld allemaal.” Het onthaal in Maassluis was heel warm, aldus Emily, die de stad prijst om zijn dorpse karakter maar met alle mooie dingen die een stad te bieden heeft. Zoals leuke winkels en goede restaurants. “De sfeer en hoe mensen met elkaar omgaan is wat ons hier thuis doet voelen.”