Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #6: De roze koekentheorie
SCHAGEN – De eindexamens zijn begonnen. En dus breekt voor veel gezinnen een spannende periode aan. In haar tijdelijke online dagboek schrijft Marjolein Deutekom openhartig, herkenbaar en met humor over het leven als examenmoeder. Vandaag: dag zes.
Gelukkig staat onze eindexamenkandidaat er niet alleen voor. De hele omgeving leeft mee. Vooral de familie. Aan moeders kant is hij het een na jongste kleinkind van negen. Zeven eindexamenkandidaten gingen hem al voor. Dat betekent: zeven neven en nichten vol ongevraagde adviezen.
Van ‘zorg dat je ruime voldoendes staat voordat je het examen ingaat’ (niet helemaal gelukt) tot ‘probeer vooraan te zitten, dan heb je het minste last van toiletgangers’. En van ‘maak alleen maar proefexamens’ tot dé gouden greep: de roze koekentip. Een ‘protip’ van zijn nichtje in de familie-app: “...van roze en gevulde koeken kun je extra goed nadenken tijdens (en na) de toets...”
De familie-app draait overuren
De groepsapp ontplofte. “Het effect van een roze koek duurt circa 30 minuten. Bij langere examens moet je extra meenemen. Of innemen met een bruine boterham”, analyseerde de eindexamenoom. “Gratis op te halen bij Pand Raak op de Laan”, vulde de eindexamentante aan. De eindexamenkandidaat sloot de discussie vakkundig af: “Gaat helemaal goed komen. Een gemiddeld examen duurt 3 uur, dus zo’n pak van zes moet genoeg zijn. Bedankt voor de tips.”
Oma neemt het serieus
Ook oma zit in de app. En oma neemt het appverkeer bloedserieus. Toen een van haar schoonzoons onlangs een prachtige foto van haar deelde met de opmerking ‘Mooie foto. Ik weet al waar die mooi van pas komt…’ inclusief knipoog, keurde oma die officieel goed. Al plaatste ze wel een kritische kanttekening: een eerdere foto was misschien wel mooier geweest ‘voor op de kist, toch?’
Ik stuurde de roze koekentip door naar mijn vriendinnenapp: ‘Let op, mijn moeder rent as we speak naar de Appie voor een voorraad roze koeken.’ Tien huilen-van-het-lachen-smileys volgden.
Ik lachte mee. Ik ken mijn moeder. En ik kreeg gelijk. Een dag later liep ik namelijk bij haar binnen. ‘Hoe is het met de eindexamenkandidaat?’, vroeg ze bezorgd. ‘Ik moet zo vaak aan hem denken. Ik heb daarom ook nog maar iets voor hem gehaald…’
Daar stond ik. In mijn handen een sixpack roze koeken, zijn naam met watervaste stift op de verpakking geschreven. ‘In ieder geval voor het eerste examen morgen.’ Thuis maakte ik er een foto van voor naar de vriendinnen. ‘Niets te veel gezegd…’ De huilen-van-het-lachen-smileys verdubbelden zich snel.
Dertig roze koeken down. Achttien te gaan.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie