Rake Column | Tijdelijk dagboek van een examenmoeder #9: De vlag blijft nog even in de schuur
SCHAGEN – De eindexamens zijn begonnen. En dus breekt voor veel gezinnen een spannende periode aan. In haar tijdelijke online dagboek schrijft Marjolein Deutekom openhartig, herkenbaar en met humor over het leven als examenmoeder. Vandaag: dag acht.
Het laatste examen is een feit. Ook deze ging niet zoals gehoopt, verwacht en gepland. Deze eindexamenmoeder hield er tot vandaag de moed in. De moed is alleen wel flink gezakt. Wat rest is een kleine hoop op een her. Het zou een wonder zijn. De eindexamenkandidaat zelf is overigens nog vol vertrouwen en ik laat hem. Al stelde ik hem dit weekend wel voorzichtig de vraag of er een plan B is. “Die heb ik niet nodig”, antwoordde hij, zonder blikken of blozen.
Ook ik had geen plan B
De afgelopen weken heb ik, logischerwijs, veel gedacht aan mijn eigen eindexamenperiode. Je gaat toch vergelijken. Ook ik was zestien en werd dat jaar zeventien. Ook ik had geen plan B. Ook ik wilde naar het buitenland. Maar daar houden de overeenkomsten op.
Mijn moeder was er op afstand
Geen vwo voor mij, maar havo. Geen Regius in Schagen, maar het Alkwin College in Uithoorn. Geen magere cijferlijst, maar eentje met een positief perspectief voor de examens. Het grootste verschil zit hem echter in het feit dat ik niet meer thuis woonde. Ik woonde bij mijn studerende zus en zwager op vijfentwintig kilometer van mijn middelbare school. Mijn moeder was er op afstand.
Ik was anders dan hij is
Misschien dat ik er daarom wel zo bovenop zit en zat. Omdat ik het kon en kan. Omdat ik nu inzie hoe jong ik toen was. Omdat ik zo gedreven was om te slagen, dat ik nachten doorhaalde en niets aan het toeval overliet. Omdat ik het type vingeropsteker was dat de leraar aan het einde van de les herinnerde aan het huiswerk, tot intense frustratie van mijn klasgenoten. Ik was anders dan hij is. Dat realiserend, snap en begrijp ik hem gewoon totaal niet.
De eindexamenvader doorziet dit natuurlijk al weken en lijmt en zalft tussen beide. Het was een mooi schouwspel, zie ik nu achteraf heus wel in. “De beste leerlingen zakken”, is wat hij al die tijd zegt, op alles. Wij leerden elkaar namelijk kennen toen hij net gezakt was voor zijn vwo. “Zo zijn puberjongens nu eenmaal, dat snap jij niet”, is de tweede dooddoener. Ik zucht, rol binnensmonds met mijn ogen en moet hem schoorvoetend gelijk geven. Gadver.
Het is klaar. Er is niets meer aan te doen. De vlag blijft voorlopig diep weggestopt in de schuur en we gaan de goden absoluut niet verzoeken met een voorbarig bestelde BBQ voor 11 juni. We laten los. Of niet.
Eight down, 2,3 weken, 16 dagen en 384 uren duimen draaien te gaan.
Meer nieuws uit Schagen?
Ontvang de laatste updates per mail — schrijf je hier in!
Heb je ook een nieuwtje? — Tip hier onze redactie