Thuis in Schiedam: Wolf de Wit

Op vrijdagen help ik Wim van Krimpen in zijn galerie RESTRUIMTE aan de Nieuwe Binnenweg In Rotterdam. Wim is 85, maar nog altijd nieuwsgierig naar mensen, beelden en gesprekken. Een galerie is zelden alleen een plek voor kunst. Het is een plek waar verhalen onverwacht binnenlopen.

Mijn liefde voor de Hoogstraat en Schiedam is minstens zo groot als die voor Rotterdam, de stad waar we na ons afstuderen gingen wonen.

Op 6 maart ontmoette ik een man die zich voorstelde als Wolf de Wit. Hij stapte voorzichtig binnen en vroeg of de brillenwinkel verderop er nog zat. Hij kon het niet goed meer zien.

We raakten aan de praat.

Wolf vertelde dat hij rond zijn dertigste had gehoord dat hij een zeldzame ziekte had. Zijn zicht zou langzaam verdwijnen. Vanaf dat moment besloot hij dat er nog maar één ding telde: lezen. Zoveel mogelijk lezen.

Hij zocht werk bij de post zodat hij ’s avonds kon werken en overdag naar de bibliotheek kon. Wetenschappelijke boeken waren zijn grote liefde. Geen romans of detectives, maar boeken waarmee hij de wereld probeerde te begrijpen zolang hij die nog kon zien.

Hij vertelde het bijna terloops: 6023 boeken had hij gelezen.

Daar zou het bij blijven.

Na ons eerste gesprek gaf ik hem een omhelzing. Misschien vanuit de behoefte iets te verzachten wat eigenlijk niet te verzachten viel. Ik probeerde hem een ander perspectief te geven, voorzichtig woorden te vinden over nieuwe manieren van leven, over geluid, aanraking, hulp, tijd. Maar Wolf was helder. Hij wist precies wat hij wilde en misschien nog meer wat hij niet wilde.

De komende weken zou hij definitief zijn zicht verliezen, zei hij. En daarna wilde hij niet verder.

Na die eerste ontmoeting zag ik hem nog een paar keer. Iedere keer maakte mijn hart een klein sprongetje. Omdat hij er nog was.

Maar op een dag bleef het stil.

Nu denk ik thuis in Schiedam vaak aan Wolf. Aan zijn honger naar kennis. Aan die 6023 boeken. En vooral aan de vraag die ik niet meer kan stellen:

Zou hij er nog zijn?