DOOR MARGI GEERLINKS

Ons mooie stadspark De Plantage is in elk jaargetijde prachtig. Maar juist in de zomer krijgt het park er iets extra’s bij: mensen.

Ze strijken neer in het gras, lezen een boek onder een boom, delen een maaltijd of kruipen dicht tegen elkaar aan op een bankje. Het park ademt leven. Tussen al dat leven hangt ook een klein caravannetje.

Loop je vanaf de stad het park in, dan zie je rechts vijf bomen. In de laatste hangt een lief, klein caravannetje met op de achterkant:
Davi’s home.

Rechts staat een bankje.

Dat bankje kreeg onlangs een opknapbeurt van buurman Huibert. Helemaal uit zichzelf. “Ik wil iets terugdoen,” zegt hij, “uit dankbaarheid dat we aan zo’n prachtig park mogen wonen.” Huibert, ontwerper en inmiddels met pensioen, verwerkte de letters van Davi’s naam op een subtiele manier in het hout. Een koperen naamplaatje mocht van de gemeente helaas niet, maar zo kreeg Davi toch een blijvende plek. Wie Davi was? Een jonge man die uitkeek op De Plantage. Dit bankje was de plek waar hij zijn moeder ontmoette. Meer hoef je eigenlijk niet te weten. Soms vertelt een plek zelf het verhaal. En dat verhaal raakt niet alleen mij, maar veel bewoners rondom het park.

Misschien is dat wel waarom het zo mooi is dat het kleine caravannetje mag blijven hangen. Dat Irado deze bijzondere plek met respect behandelt. Alsof iedereen begrijpt dat sommige herinneringen geen monument nodig hebben. Soms zijn een boom, een bankje en een klein caravannetje genoeg.

Een paar dagen later wandel ik rond middernacht door De Plantage. Het is stil. Bij het bankje blijf ik staan. Dan zie ik twee kleine lichtjes hangen.

Mijn hart maakt een sprongetje. Tegelijkertijd voel ik tranen over mijn wangen lopen. Ik weet niet wie ze daar heeft opgehangen. Zijn moeder misschien. Of iemand die nog iedere dag aan hem denkt.

Het doet er eigenlijk niet toe.

Want op dat moment besef ik dat een thuis niet altijd een huis is.

Soms is thuis de plek waar liefde zichtbaar blijft, ook als iemand er niet meer is.