Schoenverhalen: Frans

Frans Hamerslag

Er wordt nooit onverschillig naar me gekeken. Er wordt nooit zonder liefde naar mij gekeken. Er wordt nooit zonder hoop naar mij gekeken. Ze hadden me weg kunnen doen, want teleurstelling moet je uit het zicht houden. Ze hadden me op Koningsdag kunnen verkopen aan een passant, die me zou hebben meegenomen en nooit van mijn geschiedenis zou hebben geweten.

Ze hadden me kunnen negeren, ergens op een plank neer kunnen zetten. Maar dat deden ze niet. Ze gaven me weg aan hun beste vriend die me kon bewaren, en samen met mij vond ook hun verhaal een luisterend oor. Want iemand die naar je luistert is belangrijk wanneer het verdriet als een orkaan door je lichaam raast.

Na een langdurig medisch project was Ingrid zwanger geworden, Reinder kon ook zijn geluk niet op. Om de komst van de langverwachte alvast vorm te geven werd ik gekocht, kleurige sportschoenen, want de ouders zijn sportief en dat wensten ze ook hun kind toe. Sportiviteit. Er ging geen dag voorbij of er werd mij wel een blik gegund. Vlinders in de buik. Het kind kwam niet. De zwangerschap brak zichzelf af; en ik was daar.

Weggooien dat gingen ze niet doen. Ze gaven mij aan Frans, in bewaring, er moest op mij worden gepast. Wellicht, ooit, op een dag. Of gewoon omdat je soms iets in bewaring moet geven om de wereld een klein beetje groter te maken. Hij zorgde goed voor mij. Gaf me een plekje.

Voor hem beteken ik dat het leven niet vanzelfsprekend is. Soms lukt het, soms niet. Maar ik beteken voor hem ook de kracht van de wetenschap, ik ben een ode aan het onmogelijke dat toch mogelijk wordt gemaakt. Inmiddels hebben Ingrid en Reinier drie zonen. De wetenschap heeft inderdaad een handje geholpen maar het is de liefde die ons bij elkaar brengt.

Projectleider en samenstelling tentoonstelling: Margi Geerlinks. Interviews en teksten: Abdelkader Benali.

Dit is de laatste aflevering van de Schoenverhalen in de krant. Komende weken zullen er nog meer Schoenverhalen te lezen zijn op www.rodi.nl/schiedam.