‘Het waren zes mooie jaren’

Cayir staat al haast zijn hele (volwassen) leven op het trainingsveld. Eerst bij de jeugd van Excelsior’20 en daarna bij de hoofdmacht. Gevolgd door een seizoen bij CWO en de overstap naar Harga. “Naar een geweldig team. Met louter clubjongens. Een collectief. Jongens, die er voor wilden gaan. Het klikte. Bovendien is Hermes een prachtige vereniging waar ik kon rekenen op een goed en meelevend bestuur”, schetst hij de beleving binnen de club. 

Vandaar ook, dat hij niet op het gebruikelijke evaluatiegesprek in december wilde wachten. “Ik wilde het bestuur ruim de tijd geven om op zoek te gaan naar een opvolger. Natuurlijk was ik al een tijdje bezig met de vraag of ik aan nóg een seizoen wilde beginnen. Dat ik stop, heeft dan ook niks te maken met de dip van vorig seizoen. Ik vind het gewoon genoeg geweest”. Het muntje viel definitief bij Blijdorp. “We wonnen. Dat was lekker. Tegelijk dacht ik: jeetje, wéér bij Blijdorp. Ik ben hier al zo vaak geweest. Steeds dezelfde clubs.”

Hij laat een reeks mooie jaren achter zich, die in 2024 bekroond werden met het bereiken van het doel waar hij en zijn manschappen naar streefden. Met een team, waarmee hij in de aanloop naar dat kampioensseizoen de afspraak had gemaakt, dat ze niet zouden afhaken zolang hij trainer was. “Het zijn Hermes-kisten. We hebben ieder jaar voor iets gespeeld: periodes, promotie. Iedere trainer zou zich zo’n groep spelers wensen. Ik heb met hen alles meegemaakt wat een trainer kan overkomen. Zelfs een degradatie.” 

Die degradatie heeft nooit tot onmin geleid. “Ik heb ze altijd gezegd, dat ik eindverantwoordelijk ben. Dat ik de lijntjes uitzet en van alles heb uitgeprobeerd. Het lukte vorig seizoen gewoon niet. Ik ben steeds bij mezelf te rade gedaan en zag ook bij de groep zelfreflectie. Ze durfden net als ik in de spiegel te kijken. Veel van die jongens naderen nu de dertig en zullen wellicht voor een stapje terug gaan kiezen. Ze hebben mooie herinneringen neergezet.” (GSV)