Op de pijp met... Henk Boers

Tekst: Esdor van Elten / Foto’s: Ton van Zeijl 

Al meer dan vijftien jaar reist Henk Boers (73) de wereld rond om tuinbouwprojecten te doen. Het bracht hem van Turkije naar China en van de Bahama’s tot Dubai. Over zijn belevenissen schreef hij een boek: Henk Boers: Westlandse Tuinbouwglobetrotter. “Je moet niet denken dat je het overal op de Westlandse manier kunt doen.” Henk is single, heeft een zoon en een kleindochter en woont ‘overal’. Het interview vond plaats toen hij in Canada was.

Waar kom je vandaan?

Ik ben geboren in Naaldwijk, waar mijn vader tuinde, eerst aan de Langebroekweg, later aan de Opstalweg. Ik heb twee broers en nog een zus, mijn andere zus is helaas al overleden. Mijn vader had, zoals vrijwel iedereen in die tijd, een gemengd bedrijf; wat perziken, pruimen, tomaten, chrysanten….

Wilde jij ook tuinder worden?

Ik was de oudste zoon en dan was het in die tijd eigenlijk de norm dat je het bedrijf van je vader overnam, dus het is toen nooit zo’n issue geweest. Na de lagere school in de Rembrandtstraat, bij hoofdmeester Koekoek, ging ik daarom naar de tuinbouwschool, hoewel ik eigenlijk liever naar de ULO was gegaan. In 1984, na een aantal jaren in firmaverband, nam ik inderdaad de tuin van mijn vader over. Inmiddels was de hoofdteelt tomaten geworden. In 1993 was het Westland druk bezig met verkavelen en mijn buurman had interesse, dus daar heb ik toen de tuin aan verkocht. Vervolgens heb ik nog drie jaar bij hem op mijn eigen voormalige tuin gewerkt. Daarna begon een periode dat ik bij verschillende andere bedrijven werkte, zoals bij een kennis in Tinte, die toen net bezig was met het aanpassen van zijn tuin om tomaten op steenwol te gaan telen. Dat heb ik drie jaar gedaan, maar steeds heen en weer op de motor, dat werd ik wel zat. Ik zocht iets dichter bij huis. Na Gertjan van der Wel aan de Maasdijk en de Gebroeders van der Lans kwam ik bij Red Star in Wateringen terecht. Ik heb daar vier jaar gezeten.

En daar is het reizen begonnen?

Ja. Bij een bedrijfsleidersvergadering werd gevraagd of iemand een periode naar Turkije wilde. Ik had amper de tijd om erover na te denken en toen zat ik er al. Ik ben daar drie maanden gebleven. Het beviel me wel. Het is daar altijd lekker weer. Toch moest ik op gegeven moment terug naar Nederland wegens hartproblemen. Ik ben daar geopereerd, en ik dacht dat als ik eenmaal geholpen was ik wel weer aan het werk kon. Dat viel tegen en ik moest naar Nederland om te revalideren. Ook tegenwoordig moet ik nog steeds ieder half jaar wel een keer naar Nederland terug vanwege mijn hartmedicatie.

Dat hield je niet tegen om weer weg te gaan…

Nee, het jaar daarop ging ik voor Vitensa opnieuw naar Turkije, en sindsdien ben ik eigenlijk blijven reizen. Op een voetbalfeestje vroeg een kennis met een grote tuin in Oeganda, of ik daar niet heen wilde. Ik had er eigenlijk nooit bij stilgestaan dat je ook buiten Europa kon werken, maar het leek me wel wat. Ik ben daar twee jaar gebleven. Vervolgens heb ik ook een heel aantal kortere projecten gedaan in China, Armenië, op de Bahama’s en in Ivoorkust. Ik heb ook in Dubai gewerkt voor een superrijke sjeik.

Hoge verdiensten, hoge eisen?

De verdiensten zijn zeker goed als je in het buitenland werkt. Hoge eisen? Dat valt vaak wel mee. In Nederland ligt de prestatiedruk hoger, heb ik het idee. Ik teken bijvoorbeeld niet voor een bepaalde te halen productie. Daar begin ik niet aan.

Is het echt waar dat de Nederlandse tuinbouw zo hoog aangeschreven staat?

Dat is honderd procent waar. Waar ik ook kom, iedereen kent Nederland op dat gebied. Ze vertellen het ook trots aan hun klanten: ‘We hebben er één uit Nederland’.

En Westland?

Naaldwijk en het World Horti Center kent ook iedereen. Als iemand iets in de tuinbouw wil beginnen dan wenden ze zich eerst tot Nederland en dan tot het WHC. Iedereen die iets in het vak doet is daar geweest. Vergeet ook de grote rol van de Nederlandse en Westlandse kassenbouwers niet. Die werken ook overal ter wereld. Nee, we mogen daar echt trots op zijn.

Hoe vond je familie al dat gereis?

Toentertijd stemde mijn vrouw er helemaal mee in. We verwachtten dat we het wel zouden redden en het is ook lang goed gegaan, maar uiteindelijk zijn we een paar jaar geleden toch gescheiden. Ik heb inmiddels wel een vriendin in Oeganda en ook een huis. Maar ik zou daar ook weer niet vast willen wonen. Ik kan daar niet zo goed met de mensen overweg. Aan de andere kant: in elk land is wel wat. En in Nederland is ook van alles gaande wat me niet bevalt.

Dus je komt niet definitief terug?

Dat denk ik niet. Maar waar ik wel eindig, dat weet ik niet. Momenteel heb ik een project in Canada en dat vind ik ook erg leuk.

Je bent 73. Hoe lang ga je nog door?

Zolang ik het leuk vind. Toen ik in 2020, tijdens de coronacrisis, een tijd thuis zat in Oeganda, miste ik het gewoon. Dus meldde ik op LinkdIn dat ik beschikbaar was en de opdrachten stroomden binnen. opdrachtgevers zijn blij met mij, want mensen zoals ik, die zo flexibel zijn, die vind je niet veel meer. Onlangs waren mijn broers hier en die vroegen zich ook af waar ik de energie vandaan haal, maar ik sta nog steeds iedere morgen op met een glimlach en doe mijn werk met plezier.

Wat heb je geleerd van je reizen?

Vooral mensenkennis. Je leert met mensen en situaties omgaan. Het besef dat er meer is dan Europa. Geloof me, je ergeren leer je wel af. Reizen leert je ook relativeren: je beseft dat het in Nederland allemaal best wel goed geregeld is. Een van de dingen die je moet leren is dat je niet alles op de Nederlandse of Westlandse manier kunt aanpakken. Je moet je aanpassen aan de cultuur en daar je eigen draai in vinden. Als je als tuinder wil uitbreiden naar het buitenland moet je dat zeker voor ogen houden. Ken de taal, ken de regels, ken de mensen.

Je schreef een boek…

In 2020 ben ik begonnen met eens op te schrijven wat er allemaal aan de orde was op dat moment. Niet alleen mijn werk, ook wat persoonlijke verhalen en bijvoorbeeld herinneringen aan VV Naaldwijk, waar ik ruim vijftig jaar bij betrokken ben. Het groeide uit tot een aardig stapeltje papier. Op internet las ik dat je met 25.000 woorden al aardig in de buurt van een boek komt. Daar zat ik ruim overheen. Ook mijn broer vond dat ik het uit moest geven, toen hij het gelezen had. Via via kwam ik in contact met Fred Louter, en zo is het balletje gaan rollen.

Waar is het te vinden?

Kijk maar eens op https://webwinkel.retrovision.nl. Of informeer bij Fred!

Wil jij ook Op de Pijp of ken je iemand met een mooi verhaal? Mail dan naar redactie.hhw@uitgeverijwestmedia.nl.