Op de pijp met… Mandy van den Berg-Carreras

Door Esdor van Elten

Waar kom je vandaan?

Ik ben opgegroeid in Naaldwijk, met mijn broer. Op school gymde ik liever dan dat ik in de klas zat en na school was het voetballen met andere kinderen in de Duivventorenstraat.. Dat nam alleen maar toe naarmate ik ouder werd. Dus een sportopleiding lag voor de hand. Na de Bernadetteschool volgde de Dalton mavo en de opleiding Sport en Bewegen. Nadat ik mijn diploma als bewegingsagoog gehaald had stroomde ik door naar de Halo voor een verkorte opleiding van drie jaar. Dat werden er uiteindelijk maar twee, omdat ik toen de kans kreeg om in Zweden te gaan voetballen. Het laatste jaar staat dus nog open. Wie weet?

Maar voetballen deed je dus van jongs af aan…

Je zou kunnen zeggen dat ik een voetbalkind ben. Mijn ouders ontmoetten elkaar bij Rood Wit in ‘s-Gravenzande, waar ze beiden speelden, en als baby stond ik dus al in de kinderwagen langs de lijn. Ik groeide op met een heel aantal andere kinderen in de Duiventorenstraat, waar we dus voetbalden. We gingen ook met elkaar op voetbal bij Westlandia. Daar heb ik tot mijn 15e gespeeld.

Meidenvoetbal?

Er was een damesteam, nog geen meisjesteam. Maar ik speelde dus altijd met jongens. ik moest er eigenlijk niks van hebben om met meisjes te voetballen. bij de jongens moest ik steeds alles geven en tot het uiterste gaan en ik genoot ervan om met jongens op het veld te staan. Tegenwoordig zijn er bij steeds meer verenigingen betere of goede kaders voor meisjes, dat is nu wel heel anders dan 30 jaar geleden.

Daar moest je ook tot het uiterste gaan?

Dat zeker! Het waren andere dingen die nieuw waren. Voordien moest ik me altijd apart omkleden. In de bezemkast of het scheidsrechtershok. Ineens kon ik gewoon de kleedkamer in. De beste speelsters kwamen samen in de Eredivisie voor Vrouwen die in 2007 werd gestart, dus nu kon ik met vrouwen op het hoogste niveau spelen. Gespreksonderwerpen gingen over fulltime banen, kinderen en ik ging nog naar school op de fiets met een rugzak.

ADO was je springplank…

Na vijf jaar eindigde mijn tijd bij ADO met de ‘dubbel’; landskampioen en de beker. Een mooi moment voor een volgende stap en dat werd Zweden. Dat was toen de top als het om vrouwenvoetbal ging. Een hele goede competitie en professioneel. Speelsters werd betaald en ineens was ik fulltime prof, hoefde geen tomaten meer te plukken en kon mij volledig richten op voetballen.

Je plukte nog tomaten?

Ja, ik heb jaren lang in de tuin gewerkt, o.a, tomaten geplukt en als een echte Westlander heb ik dat met plezier gedaan. In Nederland kregen we alleen een reiskostenvergoeding. Het was natuurlijk ook bijzonder dat ik het huis uit ging en dan meteen naar het buitenland. Ik kreeg een contract bij Vittsjo GIK. Een klein dorpje, één veld, net gepromoveerd. Ineens kwamen grote namen naar dat kleine clubje en het hele dorp stond langs het veld. Fantastisch! Na tweeënhalf jaar verhuisde ik naar Noorwegen, waar ik met LSK Kvinner FK zowel de Toppserien als de Noorse beker won. Toen naar Engeland Eerst Liverpool. Maar daar volgde een trainerswissel en de nieuwe speelstijl week te ver af van die van het Nederlands elftal. Met het EK in aantocht ging ik op zoek naar een nieuwe club waar dat wel matchte.

In dat roemruchte jaar 2017…

Niet het makkelijkste jaar. Het WK was een ongelooflijk nieuw avontuur. We speelden voordien hoogstens voor een paar duizend man. Maar ineens zaten de stadions vol met Oranjesupporters. Ik weet nog dat we de eerste keer echt allemaal tranen in onze ogen hadden. Ik was al jaren vaste waarde en aanvoerder van Oranje. Het EK moest het hoogtepunt van mijn carrière worden. Wat het toernooi van mijn leven had moeten worden, werd mijn grootste sportieve teleurstelling.

Want je verloor je plaats …

Al in de tweede groepswedstrijd. Ik ben nooit meegenomen in die beslissing, terwijl ik met de coach wel over alle andere speelsters sprak, dat passeren op het EK in eigen land was het ergste dat mij als sporter is overkomen. Van vooraan met de aanvoerdersband tot achteraan met een kratje bidons. Het was voor Nederland natuurlijk een fantastisch toernooi dat met winst bekroond werd. Maar ik heb mezelf nooit als EK-winnaar beschouwd, al was ik erbij. Pas onlangs vond ik de medaille weer terug. Die had ik ver op zolder opgeborgen.

Te pijnlijk…

Ja. Ik heb na dat toernooi ook lange tijd niet naar Oranje kunnen kijken. Later zijn er dingen uitgesproken, maar toen ging ik door een hele moeilijke periode. Toen heb ik bij reading aangegeven dat ik mijn contract wilde laten ontbinden en daar gingen zij direct mee akkoord, ik ben ze nog dankbaar. Jaren later is er rust gekomen, een litteken is overgebleven en nu geef ik lezingen bij bedrijven en verenigingen over die unieke gebeurtenis. Het gaat over die ene kan van de medaille, wanneer winnen niet als winnen voelt en gaat o.a. over leiderschap, identiteit en belangen parkeren zonder jezelf daarin te verliezen.

En toen belde Valencia…

Het was altijd een droom geweest om in Spanje te spelen. Maar ik stond niet te trappelen. Na lang nadenken besloot ik het een half jaar een kans te geven met de gedachte: als het tegenvalt ben ik snel weer weg.

Maar het viel niet tegen…

De zon ging voor mij letterlijk en figuurlijk weer schijnen. Ik speelde. Werd weer gezien en gewaardeerd. Men had me weer nodig. Na dat half jaar kon ik niet wachten om bij te tekenen. Ik was weer gelukkig in het voetballen.

En Valencia gaf je een bonus…

Ik heb daar Gio ontmoet, nu mijn vrouw. Zij is fysio en manueel therapeute en vanaf dag 1 hadden we een klik. Ze heeft me omarmd als teamgenoot en nooit meer losgelaten als partner. Na drie jaar verhuisden we naar Nederland en gingen samen spelen voor PSV. In mei 2023 liep mijn contract daar af. Op de dag dat Gio was uitgerekend. Dat vond ik een mooi moment om een punt achter mijn carrière te zetten. We hebben nu 2 geweldige dochters en een fantastische hond en kijken terug op onze heel bijzondere carrières.

Wat doe je nu?

Ik ben voetbalanalist bij de NOS bij de wedstrijden van het Nederlands vrouwenelftal, ook ben ik daar werkzaam als co-commentator bij de wedstrijden van de Nederlandse vrouwenteams in de Champions League en ben ik analist bij ESPN in het schakelprogramma van de Eredivisie Vrouwen. Ik ben KNVB docent en werk o.a. voor WorldCoaches, dat is een internationaal maatschappelijk programma van de KNVB dat voetbal inzet om de persoonlijke ontwikkeling, gezondheid en sociale cohesie van jongeren wereldwijd te bevorderen.

Waarom kwam je toch weer terug naar Westland?

We woonden eerst een tijd in Spanje, maar vanwege mogelijkheden die er op ons pad zijn gekomen zijn we weer naar Nederland gekomen. We willen graag in de buurt van familie en vrienden wonen, dus het Westland was voor nu een vanzelfsprekendheid. Daarnaast heeft dat altijd voor mij als thuiskomen gevoeld. Gelukkig kan Gio hier ook goed wennen, dat staat voor mij bovenaan.