Column: Rijswijk van twee kanten - Steentijdlegendes

Hoi Marc,

Misschien is het jou ontgaan, maar afgelopen week werden we plots op twee nieuwe Rolling Stones songs getrakteerd: ‘Rough and Twisted’, een onvervalst bluesnummer en ‘In The Stars’, dat een heel klein beetje lijkt op het begin van ‘Angry’, uit 2023. Dit als voorloper van het album ‘Foreign Tongues, dat half juli verschijnt. Als echte fan heerlijk natuurlijk, maar ik ben even kwijt of jij dat ook bent. Afijn, de laatste keer dat ik de oude rockers live zag was in 1998, op het Malieveld. Legendarisch concert omdat het onafgebroken regende. Na afloop zelfs met andere fans nog een tijdje bij Hotel Des Indes gestaan vanwege het gerucht dat ze daar de nacht zouden doorbrengen. Mooi van niet. Een intieme gig op een klein podium in een Haags establishment kon er ook al niet vanaf. Was in de jaren zeventig wel anders, toen Mick na afloop van een concert nog weleens kwam buurten bij het Paard van Troje, dat toen nog zo heette, en het podium beklom om er een paar nummers te spelen. Maar wie weet staat Den Haag weer op de kalender, mocht er een concerttour volgen, en stroomt het Malieveld weer vol met trouwe fans. Mick en Keith zijn gek op Den Haag, dat weet ik uit betrouwbare bron. Nou ken ik iemand bij Mojo Concerts die wellicht wat invloed kan uitoefenen. Zou toch mooi zijn als ze ook nog een deurtje verder kijken en in Rijswijk een intiem setje komen spelen bij Ton’s Muziekcafé, om daarna te gaan pitten bij Savarin. Zoiets kan Rijswijk goed gebruiken. Roepen we onze bekende Rijswijker Ron Hauser er ook bij. Die is immers groot fan en past er prima tussen. De Oh Oh Den Haag ster heeft namelijk net zo’n loopje als zijn naamgenoot Ron Wood. En het schijnt dat- ie ook een aardig partijtje kan drummen. Moet lukken toch?

Een ouwe rockgroet, Frans

Beste Frans,

Ach ja, de Stones. Je kan je bijna geen leven voorstellen zonder. En tóch zal dat één dezer dagen wel eens een keertje gaan gebeuren. Alhoewel, die bezoekers op het Malieveld in 1998 dachten al dat dit best wel eens ‘the last time’ zou kunnen zijn, maar ruim een kwart eeuw verder staat driekwart van de band nog rotsvast overeind. En toch, als iemand mij tien jaar geleden had gezegd dat de Earring eerder zou stoppen dan de Stones, had ik best een tegenweddenschap aangedurfd. Bij onze Haagse helden spatte het speelplezier en de energie er nog vanaf. De Stones ogen wat dat betreft meer als een machine die nog een keertje wordt aangezet. Misschien dat Ron Hauser nog wat vers bloed als reservedrummer kan inbrengen. En anders kan hij altijd nog een duo beginnen met Ron Wood: The Doo Ron Ron’s. Zoals je ziet: ik ben geen super fan. Door alle decennia heen hebben ze nummers gemaakt die ik kan waarderen, maar de gloriedagen liggen voor mij ergens tussen ‘Paint it Black’ en ‘She’s A Rainbow’. Dat neemt niet weg dat ik het nog steeds bijzonder vind dat je anno 2026 nieuw werk van deze iconen kan horen. Paul McCartney komt ook met een nieuwe plaat. De bijbehorende single is een mooi lied, al is Paul’s stem inmiddels wel broos. Dat geldt ook voor die Andere Paul, Simon, die onlangs ons land weer eens aandeed. Wat dat betreft is de stem van onze nationale bard, Boudewijn de Groot, beter geconserveerd. En ken je de Belgische charmezanger Adamo nog? Zijn stem klinkt ook nog vrijwel gelijk met de dag dat hij ‘C’est ma vie’ heeft ingezongen. Dus ja, ik snap je vreugde wel. Geniet ervan, nu het nog kan!

Met muzikale groet, Marc.