Bewoners Eiklaan vieren honderd jaar saamhorigheid

Door Robert Heijdemann

Samen met mevrouw Sepers, met 89 jaar de oudste bewoonster, en Pheine, één van de jongste bewoners, knipte de burgemeester het jubileumlint door.

Praatje bij de bakker

Rond drie uur rijdt Loek Bosman, die al veertig jaar in de Eiklaan woont en deel uitmaakt van het organisatiecomité, met een riksja de straat binnen. Voorin zitten de twee oudste bewoners.

Adrie Sepers is de langst wonende inwoner van de Eiklaan. In 1962 begon zij samen met haar man bakkerij Sepers op de hoek van de Lindelaan. „We woonden met onze drie kinderen in een kamertje van vier bij vijf meter. Toen de zaken goed gingen, verhuisden we naar Eiklaan 6. Daar woon ik nog steeds.”

Haar man was banketbakker en maakte onder meer prachtige bruidstaarten en populaire citroenrollen. De bakkerij was jarenlang een ontmoetingsplek voor de straat. „De hele straat was klant. In de winkel werden de laatste nieuwtjes uitgewisseld.”

‘Ik wil hier nooit weg’

Ook Corrie Oremus woont al ruim zestig jaar in de Eiklaan. „Wij kwamen hier in 1963”, vertelt ze. Ze verhuisde vanuit Bodegraven naar Rijswijk om dichter bij haar vriend, haar latere man, te zijn. In de Eiklaan vond ze een heel huis. „We zijn toen gelijk getrouwd en hier gaan wonen.”

Daar groeide hun gezin op. Inmiddels heeft Corrie negen kleinkinderen. Haar man overleed zeven jaar geleden, maar zij woont nog altijd zelfstandig in de Eiklaan. „Ik ben 87, maar ik wil hier niet weg.” Ze doet zelf haar boodschappen en kookt iedere dag. Vooral de contacten in de straat betekenen veel voor haar. „Ik ken iedereen.”

Verbondenheid in het DNA

In haar toespraak benadrukte burgemeester Sahin hoe bijzonder de saamhorigheid in de Eiklaan is. „Ik zie dat er hier door de bewoners naar elkaar wordt omgekeken. Dat hebben jullie gewoon in jullie DNA.” Volgens haar is het bijzonder dat verschillende generaties zo met elkaar verbonden zijn en dat nieuwe bewoners die traditie voortzetten.

Als groen symbool voor de toekomst bracht de burgemeester een Japanse parasolden mee, een boom die honderden jaren oud kan worden.

Feest voor jong en oud

Het jubileum kreeg een eigen straatlied, dat door alle bewoners werd gezongen: ‘Bij ons in de Eiklaan, kan je bij iedereen op de koffie gaan. We voelen ons verbonden met elkander…’

Daarna barstte het feest los. Er was een sjoelbakcompetitie om de Gouden Eikel, een springkussen voor de kinderen en een Braziliaanse muziekworkshop van Alberto. Samen maakten bewoners de compositie Zambaleu. Later trad bewoonster Geri met haar eigen band op. De dag werd afgesloten met een gezamenlijke barbecue.

„We delen hier niet alleen de zorg, maar ook de humor met elkaar”, zegt Loek. „Precies zoals het al generaties lang in de straat gebruikelijk is. Het is een mooie straat.”