Vrijwilliger Anneliese geeft taalles aan azc-bewoners: ‘Zulke leuke mensen, zulk zinvol werk’

Vriendin Anneke, die ook uit het onderwijs komt, ging op bezoek bij het pas heropende asielzoekerscentrum aan de Lange Kleiweg. “Ze wilde er vrijwilligerswerk gaan doen, vroeg of ik meeging. Toen ging ook ik meteen voor de bijl.” Anneliese werkte eerder in het basisonderwijs, vmbo, volwasseneneducatie, bij de Stichting Lezen en Schrijven, bij wijkcentrum Stervoorde, als onderwijsadviseur. “En nu weer opnieuw”, lacht ze.

Toneelstukje

Zo rijdt ze vanaf haar woonadres aan de Beatrixlaan wekelijks naar haar leerlingen aan de Lange Kleiweg. “Anneke en ik geven samen les. Groepen tellen maximaal 15 deelnemers. Als er veel belangstellenden zijn, delen we de groep in tweeën. De allereerste les aan nieuwkomers die nog geen woord Nederlands spreken, beginnen we met een soort toneelstukje. Geven elkaar een hand, alsof we elkaar voor het eerst ontmoeten. Hallo, ik ben Anneliese, wie ben jij? Zo gaan we de groep rond. Dat breekt meteen de spanning.”

Bewondering

Zorgen om de situatie in hun thuisland, om achtergebleven familieleden en vrienden. Onzekerheid over hun toekomst, over de uitkomst van de lange, lange asielprocedure. Dat is slopend. Mensen die elkaar niet kennen, moeten één ruimte delen. Komen uit andere culturen, uit andere levens, hebben andere gewoontes. Ook dat geeft spanningen. Wie hier aankomt draagt de vreselijkste verhalen bij zich. “Taalvrijwilligers hebben niet als taak om mensen hun verhaal te laten vertellen. Maar wanneer iemand in een hoekje zit te huilen, doe je niet alsof je niks ziet. Niemand laat huis en haard, alles wat hem lief is, zomaar achter. Mocht ook ik ooit gedwongen zijn om te vluchten, dan hoop ik dat er aardige mensen zijn om me op te vangen.”

Architect wordt schoonmaker

Daarom bewondert ze de mensen in haar klasjes des te meer om hun enthousiasme, hun inzet en hun wil om een nieuw bestaan op te bouwen. Velen zijn goed opgeleid, slim, gemotiveerd om te leren. Ook zijn velen hier aan het werk. Gelukkig mógen ze in Nederland werken, zodra hun asielaanvraag 6 maanden oud is. “Nee, niet op hun eigen niveau. Vaak gaan ze aan de slag in de schoonmaak. Dan is degene die als architect in zijn thuisland kantoren ontwierp, hier nu bezig om zulke kantoren schoon te maken.” Wanneer eenmaal duidelijk wordt dat iemand kans maakt op een status als vluchteling, dan stapt hij of zij over naar vervolgonderwijs. Als voorbereiding op verdere inburgering.

Zonnebloemen

“Ik hoop dat er nog veel meer vrijwilligers komen helpen, waar dan ook. Wij doen dankbaar werk. Je merkt dat mensen er iets aan hebben.” Zelf helpt ze ook mee in het Tollens Café van het Museum Rijswijk. Van taallessen geven tot tosti’s bakken: vrijwilligerswerk verrijkt je leven.

Ze wijst op het tuintje dat een van de bewoners heeft aangelegd. Trots laat hij zijn zelf gezaaide zonnebloemen zien, biedt Anneliese zijn stoel aan. Mooier decor voor de foto kun je niet bedenken…