Terug naar de schoolbanken met Loek Bosman: ‘Rake levenslessen doen de mens groeien’

De Loek Bosman van vroeger en de huidige 70-jarige Loek lijken in doen en laten nog steeds op elkaar. Op een van zijn rapporten van de Sint Bonifatiusschool stond dat hij een speelse kletskous was en meer zorg aan zijn werk moest besteden. Een meester durfde zelfs neer te zetten dat hij nooit een uitblinker zou worden. Hij was niet zo van het stilzitten en heeft ook ergens een jaar gedoubleerd. Met een blij hoofd zegt hij ‘Dat speelse heeft de meester goed gezien want daar heb ik uiteindelijk mijn beroep van gemaakt binnen het Rijswijks jeugdtheater en als toneeldocent op Lyceum Ypenburg.’ Hij was en is een denker. Een mooie denker van de levenswijsheid. Als docent levensbeschouwing op het LMC (Lodewijk Makeblijde College) heeft hij daar lange tijd zijn beroep van gemaakt.

“Mijn herinneringen aan de lagere school zijn grotendeels vervaagd, maar ik herinner me de opwinding van de zesde klas, waarin we tijdens de laatste weken stripboeken mochten meenemen (denk aan Lassie, Kuifje, Billie Turf). Ook bij gym speelde ik enthousiast kastieballen op het binnenplein. Ik was prestatiegericht en deed altijd wat er van mij gevraagd werd.

Ik was soms ook impulsief. Achter mij zat een jongen die irritant deed en maar niet wilde stoppen. Op een gegeven moment sloeg ik hem met mijn multomap op zijn hoofd, maar dat ging mis. Er stak een pinnetje uit en dat kwam in zijn hoofd. Ik moest naar de bovenmeester. Ik liep met lood in mijn schoenen de zesde klas binnen. Ik vertelde hem dat ik iemand met mijn multomap op zijn hoofd had geslagen. Hij deed zijn la open en pakte dacht ik een heel groot mes, maar het was een brievenopener en zei ‘als je dat nog een keer doet, dan … toen was het ijs gebroken.’ Hij begreep dat ik dit door mijn speelsheid en impulsiviteit gedaan had. Dit ben ik nooit vergeten want de manier waarop hij dit oploste vond en vind ik nog steeds geweldig.

Loek Bosman als schooljongen. - Archief Loek Bosman

Mijn school en onze familie was doordrenkt van het katholicisme. Mijn ouders waren het product van hun opvoeding. En zo kregen wij dat ook weer mee. Het paste in die tijdsgeest. We begonnen op school met het gebed en leerden van jongs af aan uit catechismusboekjes. De leerkrachten gaven alle vakken, behalve godsdienst. Dat werd verzorgd door pater Van der Vorst, die ook mijn biecht-heer was. Als 8-jarige had ik niks te biechten, dus verzon ik gewoon maar iets.’

Vragen als ‘Waartoe zijn wij op aarde?’ moesten wij uit ons hoofd leren beantwoorden. Het antwoord ‘Wij zijn op aarde om God te dienen en om in het hier en het hiernamaals gelukkig te worden’ dreunden we met de hele klas op. Maar ook ‘Wie was God?’ Dan antwoordden wij gezamenlijk ‘God was almachtig.’ Nu denk ik Jeetje joh. Hoe was dat toch mogelijk. Het was heel dogmatisch en dat maakt het nu bizar. Maar toen was dat niet bizar. Het was gewoon zo. Tijden veranderen.

Als jongvolwassene ging ik een lange tijd met de gedachten van de kerk mee en werd blij van de inspirerende sfeer tijdens jongerenmissen, de gave bands en de idealen van de flowerpowertijd. Toch kwam er een moment waarop ik voelde dat niet de kerk, maar het onderwijs beroepsmatig beter voor mij was. Als docent levensbeschouwing heb ik mijn eigen vernieuwde invulling gegeven aan dat vak. Mijn studies theologie en filosofie waren daar een uitstekende bodem voor. Blijf je verbazen en verwonderen in je leven en grote levensvragen als ‘wie ben ik, wat doe ik hier en waar ga ik naartoe’ zijn quotes die ik mijzelf en mijn leerlingen meegaf.

Op de muur van school stond de tekst non scholae, sed vitae discimus. Dat betekent dat we niet voor school leren, maar voor het leven. Van die waarde werd ik mij pas later bewust. Mijn opvoeding heeft een zaadje geplant dat in de loop der jaren ontkiemde en mij naar mijn bestemming leidde. Mijn religieuze opvoeding, speelsheid en veelzijdige communicatie zijn belangrijke pijlers om te zijn wie ik ben geworden.

Tijden veranderen, maar de kern-boodschap blijft hetzelfde: ‘alles wat je aandacht geeft, groeit.’ Dat zie ik nu ook bij mijn kleinkinderen.”

Loek Bosman anno 2025. - Annemiek van Moorst