Kleintje Natuur: Onraad

Oorzaak hiervan waren gebeurtenissen uit mijn jeugd. Mijn moeder die het bombardement in Rotterdam had meegemaakt, was blijvend beducht voor onraad. Als ze vermoedde dat het ging onweren dan was er in haar ogen groot gevaar. En ze had nu eenmaal de zorg van zeven kinderen. Ze pakte dan een grote koffer, vulde die met van alles wat ze voor haar gezin nodig had bij een noodzakelijke vlucht. Ze zette de koffer onder de kapstok dan zou die niet vergeten worden als ze moesten gaan. Pa bleef wakker en zat in zijn stoel. Jas en hoed bij de hand.

Sidderend lagen wij in bed te luisteren, er was ons verteld dat het de stem van God was die in de donder sprak. Je kon tellen hoe ver het onweer van ons huis was: Elke tel vertegenwoordigde een kilometer. Nooit is er iets met dat onweer gebeurd maar het trauma bestaat in mijn hoofd nog steeds.

Wij gingen als gezin elk jaar op vakantie op de Veluwe. Nergens ben ik zo gelukkig geweest als daar, want de liefde voor de natuur zat er bij mij al vroeg in. Ik genoot van alles wat ik zag en rook, vooral van dennengeur. Maar nu ik weet dat er op militaire terreinen zo verschrikkelijk geoefend moet worden dat de hele boel in de hens gaat, behalve bos en heide en al het lieflijks dat daar in leeft...Vind ik dat zulks in droge tijden verboden zou moeten worden.

Bovendien levert zo’n brand zeer veel stikstof op, zowel in de lucht als op de grond. Het wordt hoog tijd voor een koffierondje van de regering met de legerleiding. Straks moeten we allemaal onze koffers gaan pakken...