Waardige dodenherdenking op Rozenburg

Door Cornelia Molendijk

De Bijbellezing was uit Openbaring 7: 9 t/m 17. Er verscheen een visioen aan de apostel Johannes toen hij verbannen was haar het eiland Patmos in de Egeïsche Zee. De pastoor las vanaf vers 13: “En een van de oudsten antwoordde en zeide tot mij: ‘Wie zijn dezen, die bekleed zijn met witte gewaden en vanwaar zijn zij gekomen? En ik sprak tot hem: Mijn heer, gij weet het. En hij zeide tot mij; deze zijn het, die komen uit de grote verdrukking en zij hebben hun gewaden gewassen in het bloed des Lams. Daarom zijn zij voor de troon van God en zij vereren hem dag en nacht in zijn tempel; en Hij, die op de troon gezeten is, zal zijn tent over hen uitspreiden. Zij zullen niet meer hongeren en niet meer dorsten, ook zal de zon niet op hen vallen, noch enige hitte, want het Lam, dat in het midden van de troon is, zal hen weiden en hen voeren naar waterbronnen des levens en God zal alle tranen van hun ogen afwissen.”

Liefdevolle overdenking

In zijn liefdevolle overdenking verbond pastoor Egging de oorlogstijd met de tijd van heden, 81 jaar na de Tweede Wereldoorlog. Maar wel om ook in deze tijd om te zien naar onze naasten. Tijdens deze dienst werd een mooi gedicht voorgedragen. Na een gebed om vrede en vrijheid en de zegen gingen de aanwezigen op pad om de stoet te formeren in de Jan van Goyenstraat.

Voorafgegaan door de St. Andrews-pipeband uit Rotterdam formeerde zich een indrukwekkende stille stoet naar de begraafplaats. Alle aanwezigen ontvingen van de scouting een rode, witte of blauwe bloem. Eerbiedig luisterde men naar de Last Post. Twee minuten was het daarna stil. Men zong het Wilhelmus.

Erwin van Eijsden, lid van de dorpsraad, sprak de aanwezigen toe: “In 1945 kreeg Nederland zijn vrijheid terug. Sindsdien leven wij in een vrij land. Waar je mag gaan en staan waar je wilt. Waarin je vrij mag zijn wie je bent. En, met respect voor een ander, mag zeggen wat je denkt. Deze vrijheid kwam tegen een prijs: van mensenlevens. De Tweede Wereldoorlog ligt al meer dan 80 jaar achter ons. Nederland werd onderdrukt door de bezetter. Men mocht niets meer zelf bepalen. Was je Joods, werd je vernederd en afgevoerd, weggevoerd. Vermoord. Was je jong en sterk, moest je werken in Duitsland. Velen verzetten zich. Stonden op tegen de bezetter. Miljoenen anderen, uit de hele wereld, meldden zich om te vechten tegen het onrecht en de tirannie die Europa overspoelde. Velen, burgers en soldaten, betaalden hiervoor met hun leven. Ik word daar stil van.”

Verschrikkelijke periode

Erwin van Eijsden vervolgde: “Tegenwoordig zijn er minder en minder mensen die uit eerste hand kunnen vertellen over die verschrikkelijke periode. Daarom is het nog belangrijker te herdenken. De verhalen te vertellen, herinneringen door te geven. Zodat ook de volgende generaties kunnen leven in vrijheid. Die vrijheid die we al zo lang mogen ervaren is kwetsbaar, broos. Je ziet het in landen met een autoritair systeem. Men bepaalt wat je leest op internet. Wat je ziet op televisie, wat je

zeggen kan of denken moet. De oorlog in Oekraïne, de chaos en ellende in het Midden-Oosten, conflicten in Afrika. Dan is het belangrijk te beseffen dat vrijheid niet om niets komt. Dat je er soms voor moet vechten, keuzes moet maken. Ons land zendt al jaren militairen op missies om vrede te bewaren, en die vrijheid en vrede over te brengen naar conflictgebieden. Ik ben er enorm dankbaar voor! De keuze te maken je in te zetten voor de vrede en vrijheid van een ander. Ik word daar stil van.

Vandaag herdenken wij alle oorlogsslachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en van oorlogssituaties en vredesmissies daarna. Wij zijn zojuist twee minuten stil geweest. Twee minuten maar. Dat zouden we vaker moeten doen. Herdenken, opdat we niet vergeten.”

Kransen werden gelegd door Erwin van Eijsden en Dominique Schellenboom namens de dorpsraad, door luitenant ter zee Ronald de Roos en marinier Jeffrey de Roos namens het 4e Garderegiment Prinses Irene Brigade, door Frank Schellenboom en Geertje Timmer-de Jonge namens het Oranjecomité Rozenburg en door adjudanten Peter Laurier en René Tijzelaar namens de jonge veteranen.

De aanwezigen met een blauwe bloem werden verzocht deze neer te leggen. Zo ook de aanwezigen met een witte bloem en daarna allen met de rode bloem. De plechtigheid werd omlijst door mooie en troostende muziek van UDI en het Rozenburgs Mannenkoor. In de aula was er koffie. Een jongetje zat daar met een mooie witte bloem. Hij had hem niet neergelegd, maar wilde de bloem mee naar huis nemen.

Vandaag en morgen

(Femke Allaart, 15 jaar)

gedicht gelezen door Mellisa Sebastampillou

Elke dag

Elke minuut

Elke seconde keuzes maken

Ons leven is een aaneenschakeling van keuzes maken

We maken allemaal andere keuzes

In een andere tijd

Op een andere plek

Maar

Vandaag kiezen we samen

We kiezen om te herdenken

De keuzes te herdenken van anderen

In vrijheid te kunnen kiezen

Is niet voor iedereen vanzelfsprekend

laten we daarom blij zijn

Dat wij hier in Nederland

Kunnen kiezen waar we in geloven

Kunnen kiezen van wie we houden

Kunnen we kiezen wie we zijn.

Zij die nu herdacht worden

Kozen niet voor zichzelf

Maar voor anderen

Zij die nu herdacht worden

bepalen keuzes van nu

Zij die nu herdacht worden

Vormen onze toekomst

Een toekomst waarin wij vrijheid

Kunnen blijven kiezen voor ons zelf

Of

Voor ons samen

Een toekomst voor ons allemaal.