Gezusters Deutekom aan het woord: ‘Je pakt wat je nodig hebt. Je betaalt. Punt.’

Het principe is simpel. Je pakt wat je nodig hebt, stopt het geld in het kistje of je scant de QR-code met je telefoon. Een transactie waar wij hier niet eens meer over nadenken. Het gaat in vertrouwen. Vertrouwen dat de spullen goed zijn aan de ene kant, en aan de andere kant het vertrouwen dat ervoor betaald wordt.

Mensen van buiten vinden hier iets van. Toeristen. Amsterdammers. Die kijken ernaar alsof ze een sociaal experiment zien. Hoe dan? Als er niemand staat om het te controleren kun je het toch gewoon meenemen? In de auto stappen. Wegrijden. Klaar.

Wij mensen van het platteland zien dat anders. Je pakt wat je nodig hebt. Je betaalt. Punt. Iedereen blij.

Elke zaterdag loop ik mijn vaste rondje. Sint Maartenszee, Petten, even een dip in zee en weer terug. Daarna rijd ik bijna altijd langs het bloemenstalletje bij Sint Maarten. Tulpen voor onze moeder. Iets voor thuis. En vaak wat narcissen of blauwe druifjes voor bij Pand Raak. QR scannen. Klaar. Vorige week liep het anders.

Ik had het iets groter aangepakt. Ook de potten buiten bij Raak moesten weer gevuld. Armen vol bloemen, potjes, bakken. De QR-code weigerde echter dienst. Dus daar stond ik. Bloemen in de auto, telefoon zoekend naar connectie op een plank in het stalletje, opnieuw scannen, nog een keer proberen.

Toeval of niet, op dat moment kwam de bloemenbaas naar buiten. Wat ik allemaal aan het doen was. Ik legde uit dat ik echt niet van plan was zonder te betalen weg te rijden, maar dat die verdomde QR-code het niet deed. Wellicht kon hij me een tikkie sturen? Daar begon alleen hij niet aan. Veel te ingewikkeld.

Toch kwamen we eruit. De baas van de bloemen bleek mij namelijk te kennen. Hij leest onze columns. Goed volk dus. En hij weet me te vinden. Ik mag de volgende keer betalen.

Toen ik naar mijn auto liep riep hij me nog na: “Een column over mijn stalletje vind ik trouwens ook leuk.”

Bij deze.